تأثیر الکل بر مغز مبتلا به آلزایمر پیچیدهتر از آن است که دانشمندان تصور میکردند
دانشمندان دانشگاه تگزاس A&M در یک مطالعه جدید دریافتند که تأثیر الکل بر مغز مبتلا به آلزایمر ممکن است به شکل سادهای قابل توضیح نباشد. برخلاف تصور رایج که الکل همیشه روند زوال ناشی از آلزایمر را بدتر میکند، نتایج این پژوهش نشان میدهد اثر آن به نوع تغییرات مغزی موجود بستگی دارد.
آلزایمر معمولاً با تجمع دو پروتئین غیرطبیعی در مغز شناخته میشود: آمیلوئید بتا که پلاکهایی میان سلولهای عصبی ایجاد میکند و تاو که درون سلولها به شکل رشتههای درهمپیچیده تجمع مییابد. پژوهشگران بررسی کردند که مصرف طولانیمدت الکل چگونه بر هر یک از این تغییرات بهطور جداگانه تأثیر میگذارد.
تمرکز این تحقیق روی مسیر عصبی «کورتیکواستریاتال» بود؛ بخشی از مغز که در تصمیمگیری و توانایی تغییر رفتار در شرایط جدید نقش دارد. این عملکرد در بیماری آلزایمر و همچنین اعتیاد معمولاً دچار اختلال میشود.
محققان ابتدا انتظار داشتند الکل مشکلات موجود در هر مدل بیماری را تشدید کند؛ یعنی در مدل آمیلوئید بتا فعالیت بیش از حد سلولهای عصبی را افزایش دهد و در مدل تاو ارتباط بین سلولها را کاهش دهد. اما نتیجه کاملاً متفاوت بود.
در حیواناتی که تغییرات مرتبط با آمیلوئید بتا داشتند، الکل باعث کاهش ارتباط عصبی در این مسیر شد. در مقابل، در حیواناتی با آسیبهای مرتبط با پروتئین تاو، الکل باعث افزایش ارتباط عصبی شد.
پژوهشگران تأکید کردند این مطالعه ثابت نمیکند که الکل باعث ایجاد آلزایمر میشود، بلکه نشان میدهد الکل میتواند بر مدارهای آسیبپذیر مغز اثر بگذارد و این اثر به نوع تغییرات بیماری بستگی دارد.
این یافتهها نشان میدهد آلزایمر یک بیماری کاملاً یکسان در همه افراد نیست و عواملی مانند ژنتیک، مرحله بیماری، سبک زندگی و نوع آسیب مغزی میتوانند واکنش مغز به عوامل بیرونی مانند الکل را تغییر دهند. به گفته متخصصان، این نتایج میتواند در آینده به تصمیمگیریهای شخصیتر برای مراقبت از بیماران مبتلا به آلزایمر کمک کند.
