یک اشتباه مهم والدین نوجوانان؛ چرا این رفتار نتیجه معکوس دارد؟
آنچه در دوران کودکی برای تربیت فرزند موثر است، ممکن است در سالهای نوجوانی نتیجه معکوس داشته باشد. به گفته لیندزی امرسون، روانشناس، بسیاری از والدین ناخواسته با واکنشهایی که نوجوان را بهجای درکشدن، قضاوتشده احساس میکند، ارتباط خود را با او تضعیف میکنند.
امرسون میگوید یکی از رایجترین اشتباهات، چیزی است که آن را «واکنش سخنرانیکردن» مینامد. نوجوان بالاخره درباره موضوعی دشوار با والدش صحبت میکند، اما والد بهجای گوشدادن، فوراً شروع به نصیحت، اصلاح رفتار یا درسدادن میکند؛ مثلاً میگوید: «میدانی باید چه کار میکردی؟» چنین واکنشی میتواند گفتوگو را خیلی زود متوقف کند، زیرا نوجوان احساس میکند بهجای اینکه شنیده شود، تحت کنترل است.
به گفته این روانشناس، والدین ابتدا باید فضایی امن برای صحبتکردن ایجاد کنند و پیش از ارائه راهکار، همدلی و درک خود را نشان دهند. حتی واکنشهای غیرکلامی مانند آه کشیدن، مکث، نشاندادن ناامیدی در چهره یا بیتوجهی هنگام صحبت نوجوان میتواند پیام منفی منتقل کند. نوجوانان بهخوبی ناامیدی را از چهره والدین تشخیص میدهند و ممکن است بهتدریج مطالبی را که با آنها در میان میگذارند، سانسور کنند.
امرسون همچنین بر اهمیت «ترمیم رابطه پس از اختلاف» تأکید دارد. مشاجره میان والدین و نوجوانان اجتنابناپذیر است، اما عذرخواهی پس از یک واکنش نادرست میتواند اعتماد را دوباره ایجاد کند؛ حتی جملهای ساده مانند «خوب رفتار نکردم و در حق تو منصف نبودم» مؤثر است.
او توصیه میکند گفتوگوهای دشوار را در لحظات کمفشار، مثلاً هنگام خوردن میانوعده یا انجام کارهای خانه، مطرح کنید. هدف نهایی، وابسته نگهداشتن نوجوان نیست؛ بلکه کمک به او برای تبدیلشدن به فردی مستقل و توانمند است.
