نشانههای هشداردهنده رفتارهای خطرناک در کودکان
رفتار خشونتآمیز در کودکان ممکن است از سنین پایین ظاهر شود، اما وجود یک نشانه بهتنهایی به معنای خطرناک بودن کودک یا پیشبینی خشونت در آینده نیست. این رفتارها بیشتر باید بهعنوان هشدارهایی برای توجه و بررسی بیشتر در نظر گرفته شوند.
عوامل موثر
قرار گرفتن در معرض خشونت یا سوءرفتار، مشاهده خشونت در محیط یا رسانهها، فقر و مشکلات خانوادگی، ویژگیهای شخصیتی کودک و کیفیت رابطه او با والدین میتوانند در شکلگیری رفتارهای پرخاشگرانه نقش داشته باشند.
نشانههایی که باید جدی گرفت
برخی رفتارهای مداوم میتوانند نیازمند توجه بیشتری باشند، از جمله:
خشم شدید و طغیانهای مکرر بر سر مسائل کوچک
آزار عمدی حیوانات
رفتارهای تکانشی و بیتوجهی به پیامدها
انزوای شدید از خانواده و همسالان
علاقه غیرعادی به محتوای خشونتآمیز
آسیب رساندن به دیگران بدون احساس پشیمانی یا همدلی
تخریب اموال، دزدی، زورگویی یا قلدری اینترنتی
معاشرت نزدیک با افراد دارای رفتار خشونتآمیز
خودآزاری
نافرمانی و رفتارهای مخرب و مداوم
احساس شدید طردشدگی
تهدید به آسیب رساندن به دیگران، چه حضوری و چه در فضای مجازی
والدین چه کاری انجام دهند؟
هنگام بروز پرخاشگری، والدین بهتر است آرام بمانند و در اوج عصبانیت کودک، از تنبیه شدید یا درگیری متقابل خودداری کنند. میتوانند با لحنی قاطع توضیح دهند که رفتار خشونتآمیز قابل قبول نیست، اما همزمان به حرفها و احساسات کودک نیز گوش دهند.
آموزش تنفس عمیق، خودآرامسازی و روشهای سالم کنترل خشم، توجه کافی به کودک و تشویق رفتارهای مثبت نیز میتواند مؤثر باشد.
کمک تخصصی
اگر رفتارهای نگرانکننده شدید، تکراری یا رو به افزایش هستند، بهتر است والدین از روانشناس کودک، مشاور یا متخصص سلامت روان کمک بگیرند. مداخله زودهنگام میتواند به کودک در کنترل هیجانات، تقویت همدلی و یادگیری روشهای سالم حل تعارض کمک کند.
