روزه‌داری متناوب که قرار بود سلامت بیاورد؛ آیا فستینگ می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد؟

رژیم‌های روزه‌داری متناوب یا Intermittent Fasting در سال‌های اخیر به یکی از محبوب‌ترین روش‌های کاهش وزن و بهبود سلامت تبدیل شده‌اند. بسیاری از طرفداران آن می‌گویند محدود کردن زمان غذا خوردن می‌تواند به کاهش وزن، کنترل قند خون، افزایش انرژی و حتی کند شدن روند پیری کمک کند. اما کارشناسان هشدار می‌دهند که این روش برای همه مناسب نیست و در برخی افراد ممکن است به جای بهبود سلامت، مشکلات تازه‌ای ایجاد کند.
یکی از نگرانی‌های اصلی درباره فستینگ، تأثیر آن بر عضلات، هورمون‌ها و دریافت مواد مغذی است. زمانی که فرد برای مدت طولانی غذا نمی‌خورد، ممکن است کالری و پروتئین کافی دریافت نکند؛ موضوعی که می‌تواند به کاهش توده عضلانی، خستگی و کاهش توانایی بدن برای حفظ متابولیسم سالم منجر شود. این خطر به‌ویژه برای سالمندان، ورزشکاران، افراد دارای بیماری‌های خاص یا کسانی که رژیم‌های بسیار محدود را دنبال می‌کنند، بیشتر است.
برخی متخصصان همچنین درباره تأثیر روزه‌داری شدید بر هورمون‌های بدن هشدار می‌دهند. محدودیت طولانی غذا می‌تواند سطح هورمون استرس (کورتیزول) را افزایش دهد و در بعضی افراد باعث اختلال خواب، تغییرات خلقی، کاهش انرژی یا مشکلات مربوط به تعادل هورمونی شود. زنان، به‌خصوص افرادی که مشکلات تیروئید، سندرم تخمدان پلی‌کیستیک یا نیازهای تغذیه‌ای خاص دارند، ممکن است واکنش متفاوتی نسبت به فستینگ نشان دهند.
از سوی دیگر، تحقیقات جدید نشان می‌دهد که فواید فستینگ ممکن است بیش از اندازه در شبکه‌های اجتماعی تبلیغ شده باشد. یک بررسی گسترده از ۲۲ مطالعه با نزدیک به ۲ هزار شرکت‌کننده نشان داد که روزه‌داری متناوب الزاماً نسبت به رژیم‌های معمول کاهش وزن، برتری چشمگیری ندارد. پژوهشگران می‌گویند موفقیت طولانی‌مدت بیشتر به کیفیت غذا، میزان کالری مصرفی، فعالیت بدنی و پایبندی فرد به سبک زندگی سالم بستگی دارد.
با این حال، متخصصان نمی‌گویند فستینگ همیشه مضر است. برای برخی افراد، برنامه‌هایی مانند محدود کردن ساعات غذا خوردن می‌تواند به ایجاد نظم غذایی، کاهش پرخوری و کنترل بهتر وزن کمک کند. اما این روش باید متناسب با شرایط بدنی هر فرد انتخاب شود، نه صرفاً به دلیل محبوبیت آن در فضای مجازی.