انتخابات شهرداری تورنتو؛ کارنامه مدیریتی یا نمایشهای خیابانی، رأیدهندگان کدام را انتخاب میکنند؟
یادداشت هفته به قلم: شاکه آیوازیان – انتخابات شهرداری تورنتو در سال ۲۰۲۶ بیش از آنکه رقابتی میان چند سیاستمدار باشد، به همهپرسی درباره مسیر آینده بزرگترین شهر کانادا تبدیل شده است. در یک سو، اولیویا چاو، شهردار فعلی قرار دارد که تلاش میکند با تکیه بر دستاوردهای سه سال گذشته و حضور پررنگ در رویدادهای فرهنگی، رأیدهندگان را برای یک دوره دیگر متقاعد کند. در سوی دیگر، برد بردفورد، عضو شورای شهر و رقیب اصلی او، با شعار بازگرداندن نظم، کارایی و رشد اقتصادی وارد میدان شده است. در روزهای اخیر نیز کریس آلکساندر، وزیر سابق دولت فدرال، به رقابت پیوسته و معادلات انتخابات را پیچیدهتر کرده است.
اولیویا چاو در هفتههای اخیر حضوری چشمگیر در جشنوارههای فرهنگی شهر داشته است. او در فستیوالهای مختلف تابستانی، از جمله جشنهای مرتبط با جامعه کارائیبی تورنتو، با لباسهای سنتی و رقص در کنار شرکتکنندگان ظاهر شد. حامیان او این رفتار را نشانه احترام به تنوع فرهنگی و چندفرهنگی بودن تورنتو میدانند؛ شهری که بیش از نیمی از ساکنان آن خارج از کانادا متولد شدهاند. از نگاه آنان، شهرداری که در میان مردم حاضر میشود و در جشنهای قومی مشارکت میکند، تصویری انسانیتر و نزدیکتر به شهروندان ارائه میدهد.
اما منتقدان برداشت دیگری دارند. آنان میگویند با وجود افزایش مالیات های شهری در دروان مدیریت چاو، بسیاری از مشکلات اصلی تورنتو همچنان پابرجاست؛ از بحران مسکن گرفته تا ترافیک و نگرانی های مربوط به امنیت و بی خانمانی. از این منظر، تمرکز بیش از حد بر نمایشهای نمادین و حضور رسانهای نمیتواند جایگزین پاسخگویی درباره عملکرد اجرایی شود. این انتقادها بهویژه در شبکههای اجتماعی و میان مخالفان سیاسی چاو شدت گرفته است.
در مقابل، حامیان چاو استدلال میکنند که او شهری را با کسری بودجه عظیم تحویل گرفته و در عین حال توانسته خدمات عمومی، حملونقل و برنامههای حمایتی را حفظ و تقویت کند.
برد بردفورد تلاش کرده خود را نامزد «مدیریت شهری» معرفی کند. او بر موضوعاتی مانند تسریع ساخت مسکن، کاهش بوروکراسی، بهبود جریان ترافیک و افزایش کارآمدی خدمات شهری تمرکز دارد. بردفورد معتقد است که تورنتو به مدیری نیاز دارد که کمتر به سیاستهای نمادین و بیشتر به نتایج عملی توجه کند. او همچنین توانسته حمایت برخی چهرههای سیاسی و مدیران شهری سابق را جلب کند.
در همین حال، ورود کریس الکساندر میتواند بخشی از آرای محافظهکاران و رأیدهندگان ناراضی از مدیریت فعلی را جذب کند. سابقه او در سیاست فدرال و دیپلماسی برای برخی رأیدهندگان جذاب است، اما منتقدان میگویند تجربه محدودی در مدیریت مسائل پیچیده شهری دارد. پرسش اصلی این است که آیا حضور او باعث شکلگیری یک جریان جدید خواهد شد یا تنها آرای مخالفان چاو را میان چند نامزد تقسیم میکند.
نظرسنجیهای منتشرشده نشان میدهد که چاو همچنان از جایگاه نسبتاً قدرتمندی برخوردار است، هرچند فاصله او با بردفورد در برخی سنجشها کاهش یافته است. در برخی نظرسنجیها چاو حدود ۴۴ تا ۴۶ درصد حمایت رأیدهندگان را در اختیار داشته و بردفورد در محدوده ۲۶ تا ۳۵ درصد قرار گرفته است.
پیامد انتخاب هر یک از این نامزدها متفاوت خواهد بود. پیروزی چاو احتمالاً به معنای ادامه سیاستهای کنونی در حوزه مسکن اجتماعی، سرمایهگذاری در خدمات عمومی و تأکید بر عدالت اجتماعی خواهد بود. انتخاب بردفورد میتواند به سمت سیاستهای توسعهمحورتر، همکاری گستردهتر با بخش خصوصی و تمرکز بر بهرهوری اقتصادی حرکت کند. پیروزی الکساندر نیز احتمالاً به معنای ورود رویکردی تازه اما تا حدی نامشخص به اداره شهر خواهد بود.
در نهایت، رأیدهندگان تورنتو باید 26 اکتبر سال جاری پای صندوق های رای حاضر شوند و تصمیم بگیرند که آیا حضور فعال یک شهردار در میان جوامع فرهنگی و جشنوارههای شهری را نشانه رهبری موفق میدانند یا معتقدند شهر بیش از هر چیز به مدیری اجرایی برای حل مشکلات روزمره نیاز دارد. انتخابات پیش رو، انتخاب میان سه چهره نیست؛ انتخاب میان سه تصویر متفاوت از آینده تورنتو است.
