آیا انسانها میتوانند در فضا بچهدار شوند؟ کشف تازهای که همه چیز را زیر سوال میبرد
در حالی که آژانسهایی مانند NASA با برنامههایی Artemis و مأموریتهای آینده به مریخ به دنبال گسترش حضور انسان در فضا هستند، یک پرسش اساسی هنوز بیپاسخ مانده است: آیا تولیدمثل انسان در خارج از زمین ممکن است؟
پژوهشهای جدید نشان میدهد که این موضوع با چالشهای جدی روبهروست. یکی از حساسترین مراحل حیات، یعنی رشد جنین، در شرایط بیوزنی ممکن است مختل شود. آزمایشها روی جنین خوک در محیط شبیهسازیشده فضا نشان داده که کمتر از یک هفته پس از لقاح، روند رشد آنها کندتر میشود؛ مرحلهای که سلولها باید شروع به شکلگیری اندامها کنند.
این مطالعه که در Communications Biology منتشر شده، نشان میدهد جاذبه نهتنها پس از لقاح، بلکه در فرآیند لانهگزینی و رشد اولیه جنین نیز نقش مهمی دارد. بدون جاذبه، این فرآیندها ممکن است ناپایدار شوند.
مشکلات حتی پیش از شکلگیری جنین آغاز میشوند. نرخ لقاح در شرایط شبیهسازیشده فضا بهطور قابلتوجهی کاهش یافته است؛ حدود یکسوم در موشها و یکششم در خوکها. این موضوع نشان میدهد که مشکل به یک گونه خاص محدود نیست.
یکی از دلایل اصلی، رفتار اسپرم است. پروتئینهای سطحی اسپرم مانند حسگرهای مکانیکی عمل میکنند و نیروهای فیزیکی مانند جاذبه را تشخیص میدهند. در نبود جاذبه، جهتیابی و حرکت اسپرم مختل میشود.
دانشمندان برای بررسی بیشتر از دستگاهی به نام کلینوستات استفاده کردند که با چرخش مداوم، شرایط بیوزنی را شبیهسازی میکند. حتی با استفاده از هورمون پروژسترون برای کمک به هدایت اسپرم، تنها در دوزهای بسیار بالا بهبود نسبی مشاهده شد.
در مجموع، این یافتهها نشان میدهد که جاذبه ممکن است نقشی اساسیتر از آنچه تصور میشد در تولیدمثل داشته باشد. از حرکت اسپرم تا رشد جنین، همه این فرآیندها به جاذبه وابستهاند—و دانشمندان تازه در آغاز راه درک این وابستگی هستند.
