نسل تنها؛ چرا دوستیها در کانادا کمرنگ شده و چگونه میتوان دوباره پیوندهای عمیق ساخت؟
گزارش تازهای از اداره آمار کانادا نشان میدهد که کاناداییها بیش از هر زمان دیگری از دوستان خود فاصله گرفتهاند؛ روندی آرام اما نگرانکننده که در چهار دهه گذشته شدت گرفته است. در سال 1986، نزدیک به نیمی از مردم کانادا در یک روز عادی با دوستان خود دیدار میکردند، اما این رقم در سال 2022 به حدود 19 درصد کاهش یافته است. همزمان، احساس «کمبود وقت» به بالاترین سطح خود از اوایل دهه 1990 رسیده؛ فشاری که همهگیری کرونا آن را تشدید و به تغییری پایدار در سبک زندگی تبدیل کرده است.
در این میان، داستان یک تیم فوتبال آماتور در تورنتو نمونهای روشن از اهمیت ارتباط منظم انسانی است. پس از خودکشی یکی از بازیکنان، اعضای تیم «تورنتو دینگوز» سنتی هفتگی به نام «گپ چهارشنبه» راهاندازی کردند؛ فرصتی کوتاه اما منظم برای بهروزرسانی حالواحوال زندگی. این تجربه نشان داد ارتباط معنادار و مداوم میتواند مانعی در برابر انزوا و فروپاشی روابط باشد.
به گفته مشاوران و پژوهشگران، دوستی در فرهنگ امروز «رقیق» شده است. شبکههای اجتماعی مفهوم دوست را به یک کلیک تقلیل دادهاند، در حالی که دوستی واقعی نیازمند زمان، تعهد، آسیبپذیری و توجه متقابل است. بسیاری از افراد ممکن است صدها دنبالکننده داشته باشند، اما حتی یک رابطه عمیق و امن را تجربه نکنند.
کارشناسان تأکید میکنند دوستی سالم رابطهای دوطرفه است؛ جایی که فرد میتواند بدون نقاب، خودش باشد، شنیده شود و پذیرفته شود. این روابط نقش مهمی در سلامت روان دارند و دیدگاههای تازهای برای مواجهه با مشکلات فراهم میکنند.
راهحل، بازگشت به ارتباط آگاهانه است: برنامهریزی منظم برای دیدار یا تماس، پیوستن به گروهها و فعالیتهای هفتگی، و تبدیل گفتوگوهای کوتاه و روزمره به رابطههایی عمیقتر. دوستی خودبهخود شکل نمیگیرد؛ نیازمند قدم اول، و سپس سرمایهگذاری مداوم است.
