دویدن برای زندگی دوباره: از زنجیر اعتیاد تا آزادی

اعتیاد یکی از مشکلات گسترده سلامت است که تقریباً یک نفر از هر پنج کانادایی در طول زندگی خود با آن مواجه میشود. بحرانهای اپیوئیدی نمونهای از این چالش هستند که توجه جامعه را به موضوع اعتیاد جلب کردهاند. درمان اعتیاد دشوار است و روشهای متفاوت برای افراد مختلف کاراییهای متفاوت دارند. برخی استانها به دنبال درمانهای اجباری هستند، رویکردی که نتایج محدودی داشته است.
محققان حوزه ورزش و اعتیاد بر این باورند که زمان آن رسیده تا راهکارهای جایگزین را جدی بگیریم. اعتیاد را میتوان بهعنوان یک «رابطه» با ماده در نظر گرفت و فرآیند بهبودی، فرآیندی است برای حرکت از این رابطه و زندگی متفاوت بدون ماده. تحقیقات نشان میدهد ورزش میتواند به بهبودی کمک کند؛ فعالیتهایی مانند دویدن، که لذتبخش نیز می باشد، میتوانند خلق و خو را بهبود بخشند، میل به مصرف را کاهش دهند و علائم روانی مرتبط با اعتیاد را کم کنند و در برابر بازگشت به اعتیاد محافظت کنند.
در این مطالعه، 11 فرد که تجربه اعتیاد داشتند و از دویدن در مسیر بهبودی استفاده کرده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. شرکتکنندگان بین 30 تا 50 سال سن داشتند و بیشترشان الکل را ماده اصلی مصرفی خود میدانستند. پژوهش شامل دو مصاحبه دویدن در محیطهای واقعی و محلهای معمول دویدن شرکتکنندگان بود.
نتایج نشان داد که زندگی افراد به تدریج از سازماندهی حول مواد به سازماندهی حول دویدن تغییر یافت. ابتدا هدف شرکتکنندگان کاهش وزن بود، نه ترک اعتیاد. با رسیدن به اهداف، دویدنها طولانیتر و سریعتر شد، سبک زندگی سازمانیافتهتر شد و استفاده از مواد به تدریج کاهش یافت. برخلاف بسیاری از برنامهها که به خلوص کامل معتقدند، دویدن امکان تغییر تدریجی را فراهم کرد و به شرکتکنندگان امید به زندگی بهتر داد.
دویدن همچنین به کاهش تنهایی کمک کرد؛ این فعالیت میتواند هم انفرادی و هم گروهی باشد و افراد میتوانند به تدریج در جامعه دوندهها جایگاه پیدا کنند. مشارکت در گروهها، رقابتها و داوطلبی در رویدادهای دو، فرصتهایی برای ایجاد دوستیهای جدید و بازسازی روابط اجتماعی فراهم کرد.
همه شرکتکنندگان تجربههای ورزشی در کودکی داشتند که در نوجوانی یا اوایل جوانی قطع شده بود. دویدن به آنها امکان بازشناسی شادی حرکت و تجربه دوباره ارتباط با بدنشان را داد. برای این افراد، بهبودی از بدن آغاز شد؛ ساختار و اهداف ملموس دویدن و حمایت جامعه، مسیر یک زندگی جدید را پیش از تصمیم به ترک مواد، برایشان قابل تصور کرد. دویدن به آنها امید و انرژی داد، همانطور که صدای تشویقها در خط پایان طنینانداز میشود.