پول خوابیده در حساب بانکی؛ دشمن خاموش ثروت کاناداییها
بسیاری از کاناداییها تصور میکنند نگهداشتن پول نقد در حساب بانکی یعنی امنیت مالی. پول نقد سریع در دسترس است، نوسان ندارد و در شرایط اقتصادی ناپایدار، آرامش خاطر میدهد. اما واقعیت این است که نگهداشتن بیش از حد پول نقد در حسابهای کمبهره، بهتدریج باعث کاهش ارزش واقعی داراییها میشود.
بر اساس دادههای جدید آمار کانادا، تا پایان سال ۲۰۲۵، خانوارهای کانادایی بیش از ۲.۰۷ تریلیون دلار پول نقد و سپرده بانکی در اختیار داشتند. اما با کاهش نرخ بهره در سالهای ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵، بازدهی حسابهای پسانداز نیز افت کرده و بسیاری از افراد به سمت سرمایهگذاری حرکت کردهاند.
مشکل اصلی اینجاست که نرخ تورم دوباره بالا رفته و در می ۲۰۲۶ به حدود ۳.۲ درصد رسیده است. در مقابل، بسیاری از حسابهای جاری بانکهای بزرگ کانادا تقریباً هیچ سودی پرداخت نمیکنند. حتی حسابهای دیجیتال نیز معمولاً کمتر از ۰.۱ درصد سود دارند. نتیجه روشن است: پولی که بدون استفاده در حساب میماند، هر ماه قدرت خرید خود را از دست میدهد.
با این حال، کارشناسان تأکید میکنند که نگه داشتن مقداری پول نقد برای مواقع اضطراری مثل از دست دادن شغل یا هزینه های غیرمنتظره ضروری است.
مشاوران مالی معمولاً توصیه میکنند افراد حداقل ۳ تا ۶ ماه هزینههای ضروری زندگی را بهعنوان صندوق اضطراری نگه دارند. اما برخی کارشناسان مانند سوز اورمن حتی پیشنهاد میکنند این مقدار به ۸ تا ۱۲ ماه افزایش یابد، بهخصوص در شرایط اقتصادی ناپایدار یا برای افراد خوداشتغال.
برای محاسبه میزان مناسب، باید هزینههای ماهانه ضروری (اجاره، خوراک، بیمه، قبوض و بدهیها) را در تعداد ماههای هدف ضرب کرد.
پس از تعیین این عدد، هر مقدار پول اضافی نباید در حساب جاری بماند، بلکه باید به ابزارهای سودده منتقل شود:
حسابهای پسانداز با بهره بالا (HISA) معمولاً ۲ تا ۳ درصد سود میدهند و برای دسترسی کوتاهمدت مناسباند. حسابهای معاف از مالیات (TFSA) امکان رشد سرمایه بدون پرداخت مالیات را فراهم میکنند. گواهیهای سرمایهگذاری (GIC) نرخهای ثابت حدود ۳ تا ۴ درصد دارند و برای سرمایهگذاری کمریسک مناسباند. حسابهای بازنشستگی (RRSP) نیز برای رشد بلندمدت مفیدند، اما برای استفاده اضطراری مناسب نیستند چون برداشت آنها مشمول مالیات است.
