تناقض سیاسی در کانادا؛ دولت نیروی متخصص مهاجر می‌خواهد، اما فرصت کار را از او می‌گیرد!

جنگ تجاری با آمریکا و تعرفه‌های سنگین واشنگتن، دولت کانادا را به فکر بازسازی صنایع داخلی و کاهش وابستگی اقتصادی به همسایه جنوبی انداخته است. اما در حالی که اتاوا از برنامه‌های بلندپروازانه برای احیای تولید داخلی، ایجاد صدها هزار فرصت شغلی و تقویت صنایع دفاعی سخن می‌گوید، یک مشکل اساسی در حال آشکار شدن است: نیروی کار مهاجری که کارخانه‌های کانادا برای تحقق این اهداف به آن نیاز دارند، بیش از دیگران در معرض اخراج و بیکاری قرار گرفته‌اند.
اشتغال در بخش تولید از ژانویه ۲۰۲۵ تا آوریل ۲۰۲۶ حدود سه درصد کاهش یافته است. با این حال، تأثیر این کاهش برای همه یکسان نبوده است. سهم مهاجران از نیروی کار کارخانه‌ها که پیش‌تر بیش از ۳۰ درصد بود، تا دسامبر ۲۰۲۵ به کمتر از ۲۸ درصد رسید. همچنین نزدیک به دوسوم مهاجران بیکار که سابقه فعالیت در صنایع تولیدی داشتند، شغل خود را از دست داده‌اند؛ این رقم برای کارگران متولد کانادا کمتر از نیمی از افراد بیکار بود.
تناقض مهم‌تر آن است که کارگران مهاجر، با وجود تحصیلات بالاتر، درآمد کمتری دریافت می‌کنند. نزدیک به ۴۰ درصد مهاجران شاغل در تولید دارای مدرک دانشگاهی هستند، درحالی‌که این رقم برای متولدان کانادا حدود ۲۰ درصد است. بااین‌حال، مهاجران به‌طور متوسط ساعتی نزدیک به سه دلار کمتر درآمد دارند. مشکل اصلی، به‌رسمیت شناخته نشدن مدارک تحصیلی و تخصصی آن‌هاست.
زنان مهاجر نیز با مشکلات بیشتری روبه‌رو هستند. مسئولیت‌های خانوادگی، موانع زبانی و دشواری تأیید مدارک حرفه‌ای، بازگشت آن‌ها به بازار کار را دشوارتر کرده است.
دولت مارک کارنی با اجرای سیاست «خرید کالای کانادایی»، گسترش صنایع دفاعی و برنامه ایجاد ۱۲۵ هزار شغل در این بخش، به دنبال تقویت اقتصاد داخلی است. همچنین وعده داده صادرات غیرآمریکایی کانادا را طی یک دهه دو برابر کند. اما منتقدان سیاست‌های موجود می‌توانند به تناقضی مهم اشاره کنند: دولت از یک سو به نیروی متخصص نیاز دارد و از سوی دیگر، بودجه برخی خدمات حمایتی مهاجران را کاهش داده است.
واقعیت این است که بازسازی صنایع کانادا تنها با تعرفه، سرمایه‌گذاری و شعار حمایت از تولید داخلی امکان‌پذیر نیست. این کشور به مهندسان، تکنسین‌ها و کارگران ماهری نیاز دارد که بسیاری از آن‌ها همین حالا در کانادا حضور دارند، اما تخصصشان به‌درستی مورد استفاده قرار نمی‌گیرد.
پرسش اساسی این است: چگونه می‌توان شعار ساختن یک اقتصاد قدرتمند در داخل کشور را محقق کرد، وقتی نیروی انسانی متخصصی که برای ساختن آن جذب شده، همچنان با بیکاری، دستمزد پایین و موانع شغلی دست‌وپنجه نرم می‌کند؟