در کانادا درمان رایگان است، اما داروها نه!

سیستم درمانی همگانی کانادا وعده می‌دهد که همه افراد، بدون توجه به توان مالی‌شان، به خدمات پزشکی دسترسی داشته باشند. اما به گفته آتای اوکونکو، داروساز مستقر در کلگری، این سیستم یک نقطه‌ضعف بزرگ دارد: داروهای تجویزی به‌طور همگانی تحت پوشش نیستند و میلیون‌ها کانادایی برای تهیه داروهای ضروری با مشکل مالی روبه‌رو هستند.
او از چند بیمار می‌گوید که تجربه‌هایشان ضعف‌های این سیستم را آشکار می‌کند. زنی که از استان دیگری به آلبرتا نقل مکان کرده بود، متوجه شد پوشش دارویی دولتی او با تغییر محل زندگی‌اش به‌طور خودکار منتقل نمی‌شود. بیمار دیگری با وجود داشتن بیمه دارویی از طریق شغل جدیدش، به دلیل پرداخت فرانشیز یا مبلغ اولیه بیمه، نتوانست داروی خود را تهیه کند و بدون دارو داروخانه را ترک کرد تا زمان دریافت حقوق صبر کند.
در موردی دیگر، یک زن سالمند هنگام دریافت دارویش با هزینه‌ای ۱۰ برابر بیشتر از انتظار مواجه شد. بیمه سالمندان او نیازمند تأییدیه ویژه پزشک متخصص بود. داروساز پس از تماس با شرکت بیمه توانست پوشش موقت دارو را دریافت کند.
این نمونه‌ها نشان می‌دهند که برخلاف خدمات بیمارستانی و ویزیت پزشک، پوشش دارویی در کانادا به محل زندگی، وضعیت شغلی و درآمد افراد بستگی دارد. طبق این مقاله، بیش از ۷.۵ میلیون کانادایی فاقد پوشش بیمه دارویی هستند و بسیاری از افراد بیمه‌شده نیز باید فرانشیز، حق بیمه و سهم پرداختی خود را بپردازند.
کانادا در سال ۲۰۲۴ قانون Pharmacare را تصویب کرد تا نخستین گام‌ها برای ایجاد پوشش ملی دارو برداشته شود. مرحله نخست این برنامه داروها و تجهیزات مربوط به دیابت و همچنین داروهای پیشگیری از بارداری را شامل می‌شود. تاکنون بریتیش کلمبیا، منیتوبا، جزیره پرنس ادوارد و یوکان به آن پیوسته‌اند.
کارشناسان خواستار تهیه فهرستی ملی از داروهای ضروری و دسترسی رایگان به آن‌ها در تمام استان‌ها و قلمروهای کانادا هستند.
سوال اساسی این است؟ چه فایده‌ای دارد که سیستم درمانی هزینه بستری شدن بیماران را بپردازد، اما پول داروهایی را که می‌توانستند از بیماری و بستری شدن آن‌ها جلوگیری کنند، تأمین نکند؟