از هالیوود تا غولهای فناوری؛ جنگ چنددههای آمریکا برای نفوذ در فرهنگ کانادا
وقتی مارک کارنی در یک شب سرنوشتساز در ماه آگوست به مذاکرهکنندگان آمریکایی گفت کانادا از مذاکرات کنار میکشد، بیشتر توجهها به تعرفههای سنگین پیشنهادی دونالد ترامپ علیه فولاد، اتومبیل و چوب معطوف شد. اما نقطه انفجار واقعی، موضوعی متفاوت بود: فرهنگ کانادا.
بنا بر گزارشها واشنگتن خواستار تضعیف مقرراتی شده بود که پلتفرمهای استریم آمریکایی را ملزم میکند محتوای کانادایی را برای کاربران کانادا راحتتر در دسترس قرار دهند. کارنی این خواسته را عبور از «خط قرمز» دانست و تأکید کرد که کانادا حاضر نیست برای یک توافق تجاری، حاکمیت فرهنگی خود را قربانی کند. چند روز بعد، نماینده تجاری آمریکا عقبنشینی کرد و گفت واشنگتن قصد ندارد به کاناداییها دیکته کند چه چیزی تماشا کنند.
اما این رویارویی تازه نیست.
ریشه این اختلاف به دهه ۱۹۸۰ بازمیگردد؛ زمانی که غولهای هالیوودی قوانین کانادا برای حمایت از تولیدکنندگان داخلی را مانعی تجاری میدانستند. شبکههای تلویزیونی، شرکتهای انتشاراتی، روزنامهها و کمپانیهای موسیقی آمریکایی خواهان حذف سهمیههای محتوای کانادایی، کاهش قدرت نهادهای نظارتی و محدود شدن حمایتهای مالی از هنرمندان کانادایی بودند.
یکی از نمادهای این نبرد، قانون سینمای کبک بود که شرکتهای توزیع فیلم را ملزم میکرد عمدتاً کانادایی باشند و بخشی از درآمد خود را به فیلمسازان مستقل اختصاص دهند. این قانون خشم هالیوود را برانگیخت و سرانجام تحت فشارهای سیاسی تضعیف شد.
اکنون، چند دهه بعد، هالیوود جای خود را تا حد زیادی به غولهای فناوری داده است. شرکتهایی مانند نتفلیکس، گوگل، آمازون، اپل و متا در برابر مقررات فرهنگی کانادا مقاومت میکنند؛ در حالی که اتاوا تلاش کرده با قوانینی مانند «قانون پخش آنلاین» و «قانون اخبار آنلاین» سهم بیشتری از درآمد دیجیتال را به تولیدکنندگان و رسانههای کانادایی اختصاص دهد.
این بار اما کبک و گروههای فرهنگی کانادا فشار زیادی بر دولت کارنی وارد کردند تا از این قوانین عقبنشینی نکند. آنها هشدار دادند که بدون حمایتهای قانونی، داستانهای کانادایی ممکن است زیر سیل محتوای آمریکایی ناپدید شوند.
پیام کانادا روشن بود: تجارت قابل مذاکره است، اما هویت فرهنگی کانادا نه.
