آیا می‌توان با خوردن گونه‌های مهاجم، زمین را از فاجعه زیست‌محیطی نجات داد؟
گونه‌هایی که زمانی تهدیدی برای طبیعت محسوب می‌شدند، اکنون ممکن است به غذایی محبوب و ابزاری برای نجات اکوسیستم‌ها تبدیل شوند. جنبشی رو به گسترش در آمریکای شمالی تلاش می‌کند با تبدیل گونه‌های مهاجم به محصولات غذایی سودآور، هم از گسترش آنها جلوگیری کند و هم به حفظ تنوع زیستی کمک کند. اما آیا می‌توان با چنگال و چاقو به جنگ یک بحران جهانی رفت؟
ریچل بومن، صیاد تجاری ماهی شیر یا lionfish در فلوریدا، در سال ۲۰۱۲ تلاش کرد این ماهی مهاجم را وارد رستوران‌ها و فروشگاه‌های مواد غذایی منطقه فلوریدا کیز کند. ماهی شیر که بومی آب‌های گرمسیری هند و اقیانوس آرام است، از دهه ۱۹۸۰ وارد اقیانوس اطلس غربی، دریای کارائیب و خلیج مکزیک شده و به تهدیدی جدی برای حیات دریایی تبدیل شده است.
این ماهی در زیستگاه‌های جدید خود شکارچیان طبیعی اندکی دارد و هر نمونه آن می‌تواند سالانه بیش از دو میلیون تخم تولید کند.
نقطه عطف در سال ۲۰۱۶ اتفاق افتاد؛ زمانی که بومن موفق شد نخستین محموله ماهی شیر را به فروشگاه‌های زنجیره‌ای وول‌فودز در جنوب فلوریدا عرضه کند. قیمت فروش این ماهی تقریباً یک‌شبه از هر پوند 2 دلار به ۱۰ دلار رسید. اکنون ماهی شیر در فروشگاه‌ها و رستوران‌های منطقه عرضه می‌شود و صید تجاری آن به کاهش فشار این شکارچی بر ماهیان بومی کمک می‌کند.
اهمیت این راهکار زمانی روشن‌تر می‌شود که بدانیم گونه‌های مهاجم از پنج عامل اصلی مستقیم نابودی تنوع زیستی محسوب می‌شوند.
البته کارشناسان تأکید می‌کنند که خوردن این گونه‌ها لزوماً به نابودی کامل آنها منجر نمی‌شود. هدف واقع‌بینانه‌تر، کاهش جمعیت تا سطحی است که آسیب‌های زیست‌محیطی آن قابل‌قبول باشد. همچنین مدیریت صحیح ضروری است تا تقاضای تجاری برای این گونه‌ها، ناخواسته انگیزه‌ای برای پرورش یا گسترش بیشترشان ایجاد نکند.
