وقتی پرستاری از عزیزان، خودتان را بیمار می‌کند؛ زنگ خطرهایی که نباید نادیده بگیرید
مراقبت از همسر، والدین یا یکی از اعضای خانواده در دوران بیماری می‌تواند از روی عشق و مسئولیت‌پذیری باشد، اما اگر مراقب نباشید، همین فداکاری ممکن است سلامت خودتان را به خطر بیندازد. کارشناسان هشدار می‌دهند که استرس مزمنِ مراقبت از دیگران با اضطراب، افسردگی، اختلال خواب، تغییرات خلقی و فرسودگی جسمی و روانی ارتباط دارد.
یکی از مهم‌ترین نشانه‌ها، تغییرات مداوم در رفتار و عادات روزمره است. اگر مرتب خواب‌تان مختل شده، اشتهای‌تان تغییر کرده، زود عصبانی می‌شوید، تمرکزتان کاهش یافته یا دیگر حوصله تماس با دوستان و فعالیت‌هایی را که قبلاً دوست داشتید ندارید، شاید فشار مراقبت از فرد بیمار بیش از حد شده باشد.
نادیده گرفتن سلامت خودتان نیز یک هشدار جدی است. بسیاری از مراقبان، وقت پزشک، آزمایش‌های دوره‌ای، ورزش و حتی درمان بیماری‌های خودشان را مدام عقب می‌اندازند، چون فرد تحت مراقبت را در اولویت قرار می‌دهند. اما استرس طولانی‌مدت و اختلال خواب می‌تواند بر فشار خون و عملکرد سیستم ایمنی اثر بگذارد و تأخیر در مراقبت پزشکی نیز مشکلات جدید را پنهان نگه دارد.
کارشناسان همچنین نسبت به چیزی که آن را تاب‌آوری سمی می‌نامند هشدار می‌دهند؛ این باور که فرد باید همیشه قوی بماند و بدون کمک دیگران همه‌چیز را تحمل کند. تاب‌آوری واقعی به معنای پذیرفتن محدودیت‌های انسان و نیاز به استراحت و کمک است.
راه‌حل لزوماً «مراقبت بیشتر از خود» نیست، بلکه باید بخشی از بار مسئولیت را کم کرد. از دیگران بخواهید خرید، رفت‌وآمد، تماس با بیمه، تنظیم وقت پزشک یا چند ساعت مراقبت از بیمار را بر عهده بگیرند. کمک گرفتن نشانه ضعف نیست.
اگر اختلال خواب، تغییر خلق، مشکلات جسمی یا کاهش اشتها ادامه دارد، مراجعه به پزشک ضروری است. همچنین می‌توان از مددکار اجتماعی، مشاور، گروه‌های حمایتی و خدمات مراقبت موقت کمک گرفت.
گاهی بهترین کاری که می‌توان برای فرد بیمار انجام داد، این است که مراقب او نیز اجازه دهد دیگران از خودش مراقبت کنند.
