چرا با وجود دوستان زیاد باز هم احساس تنهایی می‌کنیم؟
دوستی فقط داشتن چند نفر برای وقت‌گذرانی نیست؛ ارتباط‌های اجتماعی می‌توانند نقش مهمی در سلامت جسم و روان داشته باشند. پژوهش‌ها نشان داده‌اند افرادی که روابط اجتماعی قوی‌تری دارند، کمتر در معرض مرگ زودرس قرار می‌گیرند، در حالی که تنهایی و انزوای اجتماعی می‌توانند پیامدهای جدی برای سلامت داشته باشند. با این حال، دانشمندان هنوز دقیقاً نمی‌دانند انسان چگونه شبکه دوستانش را شکل می‌دهد و چرا بعضی افراد به روابط گسترده علاقه دارند و برخی دیگر چند رابطه محدود اما بسیار عمیق را ترجیح می‌دهند.
پژوهش جدید جسیکا ایرز، استاد روان‌شناسی دانشگاه Boise State ، یکی از باورهای قدیمی درباره دوستی را به چالش می‌کشد: اینکه انسان باید میان تعداد دوستان و صمیمیت رابطه‌ها یکی را انتخاب کند. طبق این دیدگاه، داشتن دوستان زیاد ظاهراً به معنای روابط کم‌عمق‌تر است و برعکس. اما بررسی پنج مطالعه نشان می‌دهد واقعیت پیچیده‌تر است.
انسان‌ها می‌توانند هم‌زمان شبکه‌ای گسترده از دوستان و آشنایان داشته باشند و در همان شبکه، چند رابطه بسیار صمیمی و عاطفی نیز ایجاد کنند. برخی افراد به‌طور طبیعی شبکه اجتماعی گسترده‌تری می‌خواهند و معمولاً دوستان بیشتری دارند؛ برخی دیگر بیشتر به دنبال صمیمیت عاطفی هستند. با این حال، این دو نیاز الزاماً در تضاد با یکدیگر نیستند.
نکته مهم‌تر این است که تنهایی لزوماً به معنای نداشتن دوست نیست. ممکن است فردی ده‌ها دوست و آشنا داشته باشد، اما احساس کند هیچ‌کدام واقعاً او را نمی‌شناسند یا هنگام نیاز کنارش نیستند. در چنین شرایطی، مشکل کمبود تعداد دوستان نیست؛ بلکه کمبود ارتباط عمیق و رضایت‌بخش است.
تعامل حضوری نیز همچنان اهمیت زیادی دارد. دوستی می‌تواند از گفت‌وگوی صمیمانه گرفته تا ورزش، پیاده‌روی، انجام یک سرگرمی مشترک یا حتی تماشای مسابقه شکل بگیرد. آنچه اهمیت دارد، احساس ارتباط و تعلق است.
بنابراین برای مقابله با تنهایی، الزاماً نباید دوستان بیشتری پیدا کنیم. گاهی یک رابطه واقعی و قابل اعتماد می‌تواند بیش از ده‌ها آشنای سطحی ارزش داشته باشد. مغز انسان فقط به «تعداد» ارتباط‌ها نیاز ندارد؛ به احساس دیده‌شدن، تعلق و حمایت نیز نیازمند است.
