وقتی نمیخواهید گریه کنید، چه کار کنید؟ راهکارهایی برای مهار اشک در لحظه
گاهی اشک درست در بدترین زمان ممکن سراغمان میآید؛ وسط یک جلسه کاری، هنگام گفتوگویی سخت، در یک قرار پزشکی یا زمانی که اصلاً دوست نداریم دیگران احساساتمان را ببینند. گریه واکنشی کاملاً ارادی نیست و ترکیبی از فعالیت مغز، واکنشهای بدنی و تنظیم احساسات در شکلگیری آن نقش دارد. با این حال، روانشناسان میگویند میتوان شدت آن را برای مدتی کاهش داد.
منتظر جاری شدن اشک نمانید
بهترین زمان برای مداخله، همان لحظهای است که اولین نشانهها ظاهر میشوند؛ سوزش چشم، تغییر تنفس، گرفتگی گلو یا احساس داغ شدن صورت. اگر در این مرحله واکنش نشان دهید، کنترل احساسات آسانتر است.
یکی از روشهای ساده، تنفس آهسته و کنترلشده است. بهجای تلاش برای سرکوب احساس، چند نفس آرام بکشید و روی بازدم تمرکز کنید. این کار میتواند به کاهش برانگیختگی بدن و آرامتر شدن واکنش هیجانی کمک کند.
حواس مغز را از احساسات منحرف کنید
وقتی احساس میکنید اشک در راه است، ذهن خود را به یک فعالیت مشخص مشغول کنید. شمردن معکوس، انجام محاسبات ذهنی ساده یا تمرکز روی جزئیات محیط اطراف میتواند توجه شما را از محرک احساسی دور کند.
روش ۵-۴-۳-۲-۱ نیز یکی از تکنیکهای grounding است: پنج چیز را که میبینید، چهار چیز را که لمس میکنید، سه صدا، دو بو و یک مزه را شناسایی کنید. هدف، بازگرداندن ذهن از موج احساسات به لحظه اکنون است.
با بدن هم همراه شوید
شل کردن آگاهانه عضلات صورت، فک و پیشانی، نوشیدن کمی آب و ایجاد وقفه کوتاه نیز میتواند کمککننده باشد. اگر امکانش وجود دارد، برای چند لحظه از موقعیت فاصله بگیرید و در فضایی آرامتر نفس بکشید.
با این حال، هدف قرار نیست این باشد که هرگز گریه نکنیم. گریه بخشی طبیعی از واکنش بدن به احساسات شدید است و مقاله بر تفاوت میان «مهار موقت و آگاهانه» و سرکوب دائمی احساسات تأکید دارد. اگر لازم است در یک موقعیت خاص خودتان را جمعوجور کنید، میتوانید اشک را برای چند دقیقه به تعویق بیندازید؛ اما بعدتر فرصت بدهید احساساتتان مسیر طبیعی خود را طی کنند.
