بازی با بچهها فقط سرگرمی نیست؛ رمزِ ساختن اعتماد، خلاقیت و رابطهای عمیق است
پژوهشهای جدید نشان میدهد بازی و شوخی میان والدین و کودکان بسیار فراتر از سرگرمی است؛ این لحظات میتوانند به رشد شناختی و عاطفی کودک، تقویت اعتماد و شکلگیری دلبستگی ایمن کمک کنند. نویسندگان مقاله، پژوهشگران روانشناسی دانشگاه اتاوا، تأکید میکنند که بازی با والدین الزاماً به بازی فیزیکی محدود نمیشود، بلکه نوعی نگرش ذهنی است که با شادی، خلاقیت، تخیل، شوخطبعی و حضور واقعی والد در تعامل با کودک همراه است.
بازی میتواند در سادهترین موقعیتهای روزمره اتفاق بیفتد: هنگام غذا خوردن، در مسیر رفتوآمد، خواندن شعر کودکانه، شوخی کردن یا حتی بازیهای پرتحرک و قلقلک دادن. چنین لحظاتی به کودک فرصت میدهد خلاقانهتر فکر کند، اعتماد به دیگران را بیاموزد و هیجانهای شدید خود را بهتر مدیریت کند.
این موضوع در عصر تلفنهای هوشمند اهمیت بیشتری پیدا کرده است. پژوهشها نشان میدهند حتی وقتی والدین از نظر فیزیکی کنار فرزندشان هستند، بخشی از این زمان صرف تلفن همراه میشود؛ پدیدهای که «مداخله فناوری» یا technoference نامیده میشود. یک مطالعه آمریکایی نشان داده والدین نوزادان در هر ساعت حضور با فرزندشان، حدود ۱۶ دقیقه را با تلفن سپری میکنند.
نکته جالب این است که مزایای بازیگوشی فقط به کودکان محدود نمیشود. تعامل شاد و بازیگوشانه میتواند احساس توانمندی، معنا و شادی را در خود والدین نیز افزایش دهد. همچنین کیفیت این تعاملات ظاهراً از مقدار زمانی که والد با کودک میگذراند مهمتر است.
برخلاف کلیشهای که پدر را «والد سرگرمکننده» میداند، مادران نیز به همان اندازه میتوانند در ایجاد خنده و بازی موفق باشند. با این حال، در یک مطالعه، توانایی پدر در خنداندن کودک با امنیت بیشتر در رابطه پدر و فرزند ارتباط داشت.
کودک بیش از اسباببازی گرانقیمت یا فعالیتهای آموزشی پیچیده، به والدینی نیاز دارد که واقعاً در لحظه حضور داشته باشند. چند دقیقه شوخی، خنده و بازی میتواند پایهای برای اعتماد، تابآوری، تنظیم احساسات و رابطهای محکمتر در سالهای آینده باشد.
