چرا مادر پیرو «والدگری ملایم» به هیچ‌کس جز خودش اعتماد ندارد؟

ریانون پیکتون-جیمز، مادری که خود را پیرو روش «والدگری ملایم»   یا همان Gentle Parenting می‌داند، با اعترافی جنجالی در شبکه‌های اجتماعی بحث بزرگی به راه انداخته است: او می‌گوید حتی به دوستان و اعضای خانواده‌اش هم برای مراقبت از فرزندش اعتماد ندارد.

او توضیح داده که دلیل این بی‌اعتمادی، نگرانی از آسیب دیدن کودک یا رعایت نشدن روش تربیتی مورد نظرش است و معتقد است هر فردی که با کودک وقت می‌گذراند باید کاملاً با اصولی مانند صبر، همدلی، احترام به احساسات کودک و پرهیز از تنبیه آشنا باشد. به گفته او، حتی نزدیک‌ترین افراد خانواده ممکن است ناخواسته رفتارهایی انجام دهند که با ارزش‌های تربیتی او هماهنگ نباشد.

«والدگری ملایم» بر ایجاد ارتباط عاطفی قوی با کودک، شنیدن احساسات او، تعیین مرزهای سالم بدون فریاد زدن و استفاده نکردن از تنبیه‌های سخت تأکید دارد. 

منتقدان می‌گویند گاهی این رویکرد می‌تواند به والدین فشار زیادی وارد کند و باعث شود آن‌ها احساس کنند تنها خودشان قادر به مراقبت درست از فرزندشان هستند. اعتماد نکردن کامل به دیگران ممکن است والدین را منزوی کند و فرصت ایجاد روابط سالم میان کودک و دیگر اعضای خانواده را کاهش دهد.

روان‌شناسان کودک تأکید می‌کنند که داشتن استانداردهای تربیتی مشخص اهمیت دارد، اما کودکان همچنین از تعامل با افراد مختلف سود می‌برند. پدربزرگ‌ها، مادربزرگ‌ها، دوستان و مراقبان دیگر می‌توانند نقش مثبتی در رشد اجتماعی و عاطفی کودک داشته باشند؛ حتی اگر روش آن‌ها دقیقاً مشابه والدین نباشد.

کارشناسان پیشنهاد می‌کنند والدین به جای قطع ارتباط، انتظارات خود را به‌وضوح بیان کنند؛ برای مثال درباره نحوه صحبت با کودک، قوانین ایمنی، غذا، خواب و شیوه برخورد با احساسات او با مراقبان گفت‌وگو کنند.

این داستان بار دیگر بحثی قدیمی را مطرح کرده است: مرز میان مراقبت آگاهانه از کودک و نگرانی بیش از حد والدین کجاست؟ آیا تلاش برای بهترین تربیت ممکن، گاهی باعث می‌شود والدین فراموش کنند که کودکان برای رشد، به یک «جامعه حمایتی» از افراد قابل اعتماد نیز نیاز دارند؟