دوستپسر یا دوست دختر دبستانی؟ آنچه والدین باید درباره عشقهای کودکانه بدانند
اگر فرزند دبستانیتان ناگهان بگوید «دوستپسر» یا «دوستدختر» دارد، شاید کمی شوکه شوید و فکر کنید این موضوع برای سنین خیلی بالاتر است. اما روانشناسان میگویند چنین رفتارهایی در کودکان کاملاً طبیعی است و معمولاً ربطی به عشق و روابط بزرگسالان ندارد.
کودکان در سالهای دبستان از طریق بازی و تخیل، احساسات و روابط اجتماعی را کشف میکنند. همانطور که ممکن است بازی «مامانبازی» یا «عروسی» راه بیندازند، داشتن «کراش» یا گفتن اینکه با کسی «قرار» دارند هم بخشی از همین دنیای خیالی و اجتماعی است. این رفتارها به آنها کمک میکند مفهوم دوستی، صمیمیت و ارتباط با دیگران را تمرین کنند.
فیلمها، کارتونها و محیط مدرسه هم تأثیر زیادی دارند. وقتی کودکان داستانهای عاشقانه در انیمیشنها میبینند یا رفتار بچههای بزرگتر را تقلید میکنند، طبیعی است بخواهند همان نقشها را بازی کنند. گاهی هم فشار همسالان نقش دارد؛ مثلاً کودکی احساس میکند چون بقیه دوستانش «دوستپسر» یا «دوستدختر» دارند، او هم باید داشته باشد.
با این حال، والدین باید درباره «مرزهای سالم» با فرزندشان صحبت کنند. اگر کودکان ابراز محبت فیزیکی مثل بغل کردن یا دست گرفتن دارند، باید همراه با رضایت دوطرفه باشد. متخصصان تأکید میکنند آموزش مفهوم رضایت و احترام به حریم شخصی باید از همان کودکی آغاز شود.
کارشناسان همچنین هشدار میدهند والدین نباید احساسات کودک را مسخره کنند یا با خشم واکنش نشان دهند. اگر کودک احساس کند درباره این موضوعات قضاوت میشود، ممکن است دچار شرم یا کاهش اعتمادبهنفس شود. بهتر است با آرامش بپرسید: «چه چیزی را در آن دوستت دوست داری؟» تا تمرکز از برچسب «دوستپسر» و «دوستدختر» برداشته شود.
در نهایت، داشتن چنین احساساتی در دوران دبستان معمولاً بخشی طبیعی از رشد اجتماعی کودک است؛ مهم این است که والدین با گفتوگو، آموزش مرزهای سالم و ایجاد فضای امن، همراه فرزندشان باشند.
