حقایق شوکهکننده درباره شبیهسازی حیوانات خانگی که کمتر کسی میداند
برای بسیاری از صاحبان حیوانات خانگی، از دست دادن سگ یا گربه محبوبشان یکی از تلخترین تجربههای زندگی است. همین وابستگی عاطفی باعث شده شبیهسازی حیوانات خانگی به صنعتی رو به رشد تبدیل شود؛ فناوریای که پس از تولد گوسفند معروف «دالی» در سال ۱۹۹۷ توجه جهان را جلب کرد. حتی چهرههای مشهوری مانند تام بردی و باربارا استرایسند نیز حیوانات خانگی خود را شبیهسازی کردهاند.
در فرایند شبیهسازی، دانشمندان DNA یک سلول حیوان را به تخمکی منتقل میکنند که هستهاش حذف شده است. سپس جنین ایجادشده در بدن یک مادر جایگزین قرار میگیرد تا حیوان جدید متولد شود. اما برخلاف تصور بسیاری، شبیهسازی به معنای بازگرداندن دقیق همان حیوان نیست.
اگرچه حیوان شبیهسازیشده از نظر ژنتیکی مشابه نسخه اصلی است، اما شخصیت، رفتار و حتی ظاهرش میتواند متفاوت باشد. تجربههای زندگی، محیط رشد، تربیت و شرایط روزمره نقش بزرگی در شکلگیری رفتار حیوان دارند. به همین دلیل، یک سگ یا گربه شبیهسازیشده ممکن است هیچ شباهتی از نظر اخلاق و رفتار به حیوان قبلی نداشته باشد.
این فناوری همچنین با نگرانیهای اخلاقی و پزشکی جدی روبهروست. حیوانات نمیتوانند برای استفاده از DNA خود رضایت بدهند و فرایند برداشت تخمک و استفاده از مادر جایگزین میتواند دردناک و پرخطر باشد. میزان موفقیت شبیهسازی حیوانات تنها حدود ۱۶ درصد است و بسیاری از جنینها یا نوزادان زنده نمیمانند. برخی حیوانات شبیهسازیشده نیز دچار مشکلات سلامتی، نقصهای جسمی یا بیماریهای ژنتیکی میشوند.
هزینه این کار هم بسیار سنگین است و معمولاً بیش از ۵۰ هزار دلار آمریکا خرج دارد. منتقدان میگویند این پول میتواند بهجای شبیهسازی، صرف کمک به حیوانات بیسرپرست و پناهگاهها شود.
کارشناسان معتقدند اگرچه ایده «جاودانه کردن» حیوان خانگی وسوسهکننده به نظر میرسد، اما هیچ فناوریای نمیتواند رابطه منحصربهفرد، خاطرات و شخصیت واقعی یک حیوان دوستداشتنی را تکرار کند.
