نمره حضور در کلاس؛ مدارس انتاریو را نمیتوان با ترس و تنبیه سر پا نگه داشت
طرح وزیر آموزش انتاریو، پل کالاندرا، برای مقابله با افزایش غیبت دانشآموزان دبیرستانی، بر یک رویکرد تنبیهی تکیه دارد: اختصاص دادن ۱۰ تا ۱۵ درصد از نمره نهایی به حضور در کلاس. اما این مقاله استدلال میکند که چنین سیاستی سادهانگارانه است و ریشههای واقعی غیبت را نادیده میگیرد.
پژوهشگر سیاست آموزشی که خود والد دو کودک است، هشدار میدهد که بسیاری از دانشآموزان به دلیل بیتفاوتی کلاس درس را ترک نمیکنند، بلکه با مشکلاتی مانند قلدری، اضطراب، افسردگی، یا شرایط دشوار خانوادگی مواجهاند. برخی دانشآموزان هر روز با گریه یا اضطراب شدید به مدرسه میروند و برخی دیگر اصلاً امکان رساندن خود به کلاس را ندارند، چون خانواده درگیر بحرانهای اقتصادی یا اجتماعی است. در چنین شرایطی، کاهش نمره نه تنها مشکل را حل نمیکند، بلکه فشار روانی و آموزشی را بیشتر میسازد.
در سراسر کانادا، «غیبت مزمن»—یعنی از دست دادن حداقل ۱۰ درصد سال تحصیلی— در حال افزایش است، بهویژه پس از همهگیری کرونا. در برخی مناطق، بیش از نیمی از دانشآموزان دبیرستانی بهطور منظم در کلاسها حاضر نمیشوند. این روند دلایل پیچیدهای دارد: از تغییر عادتهای آموزشی پس از آموزش آنلاین گرفته تا کاهش حساسیت برخی نوجوانان نسبت به اهمیت حضور فیزیکی در مدرسه.
مقاله تأکید میکند که حضور در مدرسه فقط برای نمره نیست، بلکه برای رشد اجتماعی، دوستیها، مهارتهای ارتباطی و شکلگیری عادتهای زندگی ضروری است. پژوهشها نشان میدهد دانشآموزانی که بهطور مزمن غایب هستند، در آینده بیشتر با بیکاری و درآمد پایینتر مواجه میشوند.
با این حال، سیاست تنبیهی جدید میتواند نابرابری را تشدید کند. دانشآموزان آسیبپذیر از خانوادههای کمدرآمد یا دارای مشکلات روانی، بیشتر تحت تأثیر قرار میگیرند، در حالی که مشکل اصلیشان حل نشده باقی میماند. از سوی دیگر، دادن نمره برای حضور ممکن است باعث تورم نمرات شود و ارزیابی واقعی عملکرد تحصیلی را دشوار کند.
راهحل پیشنهادی در مقاله، ترکیبی از حمایت، پیشگیری و مداخله هدفمند است: ایجاد محیط مدرسه جذاب، تشویق حضور، ارتباط فعال با خانوادهها، برنامههای تفریحی و اجتماعی، و حمایت تخصصی برای دانشآموزانی که با مشکلات جدی روبهرو هستند. بهجای تنبیه، باید موانع واقعی حضور در مدرسه شناسایی و رفع شوند.
