چرا ADHD و اضطراب در دختران و پسران یکسان عمل نمیکند؟
پژوهشگران از NTNU تفاوتهای قابلتوجهی را در ارتباط میان اختلال کمتوجهی-بیشفعالی یا ADHD و اضطراب در دختران و پسران کشف کردهاند. این یافتههای تازه میتواند مسیر پیشگیری بهتر از مشکلات سلامت روان را هموار کند، بهویژه برای دختران.
دختران بیشتر دچار نوع بیتوجهی میشوند
در حالی که پسران معمولاً نوع بیشفعال و تکانشی ADHD را نشان میدهند، دختران بیشتر به نوع بیتوجهی مبتلا هستند. این نوع کمتر دیده میشود و همین موضوع تشخیص آن را دشوارتر میکند.
این ارتباط فقط در دختران دیده شد
پژوهشگران دریافتند ارتباط میان بیتوجهی و اضطراب فقط در دختران وجود دارد و در پسران چنین رابطهای مشاهده نشد. با این حال، پسرانی که در سالهای ابتدایی مدرسه بیشفعالی و تکانشگری دارند، بیشتر در معرض ابتلا به اضطراب در آینده هستند.
دختران اغلب نادیده گرفته میشوند
دختران مبتلا به ADHD نوع بیتوجهی معمولاً خجالتی، خیالپرداز یا بیعلاقه تلقی میشوند. به همین دلیل، اغلب تشخیص داده نمیشوند و فرصت مداخلات زودهنگام را از دست میدهند.
تشخیص زودهنگام حیاتی است
به گفته پژوهشگران، شناسایی و درمان علائم بیتوجهی از حدود ۸ سالگی میتواند خطر ابتلا به اختلالات اضطرابی در آینده را کاهش دهد، بهویژه در دختران.
پسران زودتر تشخیص داده میشوند
رفتارهای بیشفعال و تکانشی معمولاً آشکارتر و مختلکنندهتر هستند، بنابراین پسران زودتر تشخیص میگیرند و سریعتر به حمایت دسترسی پیدا میکنند.
چالشهای اجتماعی نقش مهمی دارند
کودکان مبتلا به ADHD اغلب در روابط اجتماعی دچار مشکل میشوند و ممکن است با تمسخر، طردشدن و استرس مواجه شوند. دختران در برابر این تجربههای منفی آسیبپذیرترند و بیشتر در معرض نگرانی، اضطراب و حتی افسردگی قرار میگیرند.
اضطراب، ADHD را نوجوانی آشکار میکند
بسیاری از دختران تا دوران نوجوانی تشخیص ADHD دریافت نمیکنند؛ زمانی که علائم اضطراب شدیدتر میشود. در واقع، نشانههای اولیه بیتوجهی آنها اغلب نادیده گرفته شده یا به ویژگیهای شخصیتی نسبت داده میشود.
جنسیت نقش تعیینکنندهای دارد
این نخستین مطالعهای است که بهطور واضح نشان میدهد رابطه میان ADHD و اضطراب بر اساس جنسیت متفاوت است. این موضوع ضرورت رویکردهای متفاوت در تشخیص و درمان را برجسته میکند.
یک مطالعه طولانیمدت با بینش منحصربهفرد
تحقیقات NTNU بر پایه یک مطالعه طولی روی ۱۰۰۰ کودک متولد سالهای ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ انجام شده است. این کودکان از ۴ سالگی تا ۱۸ سالگی، هر دو سال یکبار مورد بررسی قرار گرفتند و اکنون که به ۲۲ سالگی رسیدهاند، دادههایی ارزشمند درباره روند شکلگیری مشکلات سلامت روان در طول زمان ارائه میدهند.
