رویای دور از دسترس صاحب خانه شدن: شکاف فزاینده در مالکیت مسکن کانادا
صاحب خانه شدن در کانادا همواره نمادی از موفقیت و امنیت مالی تلقی شده و با فرصتهایی چون تشکیل خانواده و سرمایهگذاری شخصی مرتبط است. با این حال، در سالهای اخیر، افزایش شدید قیمت مسکن این هدف را برای بسیاری دور از دسترس کرده است. مطالعهای جدید روی دادههای سرشماری 1986 تا 2021 در پنج کلانشهر مونترال، تورنتو، کلگری، ادمونتون و ونکوور نشان میدهد رشد مالکیت خانه برای خانوارهای متوسط پس از 2011 متوقف و حتی در برخی سالها کاهش یافته، در حالی که سهم مالکیت با وام مسکن افزایش یافته است.
این روند همزمان با مالیسازی مسکن است؛ مسکن بیش از آنکه یک نیاز اجتماعی باشد، به کالایی سرمایهای تبدیل شده است. سیستم وامدهی آزاد و کاهش حمایت دولت از مسکن اجتماعی باعث شد برخی خانوارها صاحب خانه شوند، اما گروههای کمدرآمد، جوانان و افراد رنگینپوست از دسترسی به اعتبار محروم بمانند.
نتیجه، افزایش نابرابری نسلی و درآمدی در مالکیت مسکن است: گروههای سنی زیر 45 سال با کاهش مالکیت مواجهاند و حتی سالمندان مجبور به گرفتن وامهای بزرگتر و طولانیتر برای حفظ خانه شدهاند. خانوارهای کمدرآمد سریعترین رشد مالکیت با وام را تجربه کردهاند اما همچنان کمترین احتمال مالکیت واقعی را دارند. هزینههای مسکن برای آنها 25 درصد سریعتر از درآمدشان افزایش یافته، در حالی که خانوادههای پردرآمد تنها پنج درصد رشد داشتهاند.
امروز وعدههای صاحب خانه شدن بیشتر به ابزار تقویت بازار مالی تبدیل شدهاند تا تضمین امنیت و رفاه اجتماعی. اصلاح سیاستها برای ایجاد بازاری منصفانهتر، از جمله افزایش دسترسی به انواع مسکن قابل خرید، کاهش سرمایهگذاریهای سوداگرانه و تقویت امنیت مستأجران، حیاتی است تا شکاف بین مالک و مستأجر کمتر شود و مالکیت واقعی برای همه امکانپذیر گردد.
