خرسهای قطبی برای شکار انسان نیامدهاند؛ آب شدن یخها آنها را به خشکی کشانده
سالهاست ساکنان شمال کانادا از افزایش حضور خرسهای قطبی در خشکی و نزدیکی به جوامع انسانی خبر میدهند. بسیاری گمان میکردند این حیوانات به دلیل گرسنگی و کاهش یخهای دریایی به ساحل میآیند و حتی ممکن است انسانها را به عنوان منبع غذا هدف بگیرند. اما یک مطالعه ۱۱ ساله نشان میدهد واقعیت پیچیدهتر از این فرضیه است.
پژوهشگران دانشگاه ساسکاچوان و دانشگاه مانیتوبا با بررسی بیش از ۵۰۰ مورد حضور خرسها در نزدیکی مناطق انسانی، به این نتیجه رسیدند که مشکل اصلی «گرسنگی شدید» نیست، بلکه افزایش مدت زمان حضور خرسها در خشکی است. با کوچک شدن یخهای دریایی در خلیج هادسون، به ویژه اطراف Wapusk National Park و نزدیکی شهر چرچیل، این حیوانات ناچارند زمان بیشتری را خارج از زیستگاه یخی خود بگذرانند.
داگلاس کلارک، استاد محیط زیست و پایداری، میگوید آنچه مشاهده کردند صرفاً خرسهای لاغر و ضعیف نبود. هرچه مدت دوری از یخ بیشتر میشد، احتمال نزدیک شدن خرسها به مناطق انسانی نیز افزایش مییافت، صرف نظر از سن، جنس یا وضعیت بدنی آنها. به بیان دیگر، برخوردها بیشتر شده چون خرسها بیشتر در خشکی حضور دارند، نه به این دلیل که عمداً به دنبال شکار انسان باشند.
نتایج منتشرشده در مجله Arctic Science نشان میدهد خرسها توجه ویژهای به انسانها ندارند. با این حال، پژوهشگران هشدار میدهند خرسهای به شدت کموزن، به ویژه نرهای بالغ، همچنان میتوانند بسیار خطرناک باشند. در شرایط اضطراری، یک خرس گرسنه ممکن است به دنبال غذا یا حتی انسان برود.
پژوهشگران تأکید میکنند با ادامه کاهش یخهای دریایی، احتمال تعامل خرسها و انسانها همچنان بالا خواهد ماند و مطالعات بلندمدت برای بررسی تغییرات رفتاری آینده ادامه خواهد یافت.
