باور اشتباه شماره یک درباره تنهایی از نگاه یک درمانگر

تحقیقات جدید نشان می‌دهد که احساس تنهایی در جهان رو به افزایش است و بحث درباره «اپیدمی تنهایی» بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است. بسیاری تصور می‌کنند تنهایی فقط به افرادی مربوط می‌شود که تنها زندگی می‌کنند یا از نظر اجتماعی منزوی هستند، اما سیلویا کالیسینسکی، روان‌درمانگر و نویسنده کتاب «Lonely AF»، این باور را نادرست می‌داند.

او توضیح می‌دهد که تنهایی می‌تواند برای هر کسی اتفاق بیفتد، حتی افرادی که در ظاهر زندگی موفقی دارند. به گفته کالیسینسکی: «افرادی را می‌بینم که متأهل هستند، دوستان زیادی دارند و از نظر شغلی موفق‌اند، اما همچنان احساس می‌کنند کسی واقعاً آنها را درک نمی‌کند.» از نظر او، تنهایی بیشتر از آن‌که به تعداد روابط یا سبک زندگی مربوط باشد، به کیفیت ارتباطات و میزان احساس درک‌شدن وابسته است.

بر اساس دیدگاه انجمن روان‌شناسی آمریکا، تنهایی زمانی شکل می‌گیرد که فرد احساس کند به جامعه تعلق ندارد. این احساس می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای داشته باشد؛ از کاهش انگیزه و صبر گرفته تا کناره‌گیری اجتماعی، اختلال در خواب و افت سلامت روان و جسم. حتی برخی مطالعات نشان داده‌اند که تنهایی می‌تواند خطر زوال شناختی و مرگ زودرس را افزایش دهد.

کالیسینسکی همچنین به نقش شرم در تشدید این وضعیت اشاره می‌کند. وقتی افراد فکر می‌کنند تنهایی نشانه ضعف یا نقص در آنهاست، تمایل دارند آن را پنهان کنند و همین موضوع باعث می‌شود در این چرخه باقی بمانند. در حالی که او تأکید می‌کند تنهایی یک نقص شخصی نیست، بلکه نشانه‌ای طبیعی از نیاز انسان به ارتباط عاطفی است.

در نهایت، راه مقابله با تنهایی در ایجاد روابط عمیق و معنادار نهفته است؛ ارتباطاتی که در آنها فرد احساس دیده‌شدن، شنیده‌شدن و درک‌شدن داشته باشد.