از دارو تا دسر؛ راز شگفت‌انگیز مارشمِلوهایی که زمانی نسخه پزشکی بودند

مارشملو، این شیرینی نرم محبوب امروزی، گذشته‌ای دارد که بیشتر به داروخانه مربوط است تا قنادی.  همان‌طور که بسیاری از خوراکی‌های محبوب امروز ریشه‌ای درمانی داشته‌اند، مارشملو هم در ابتدا برای لذت ساخته نشد، بلکه برای تسکین درد و درمان بیماری‌ها به کار می‌رفت.

بر اساس منابع تاریخی، هزاران سال پیش در مصر باستان، ترکیبی از شیره گیاهی به نام «مارشمِلو» با عسل و مغزها تهیه می‌شد. این خوراکی نه برای عموم مردم، بلکه عمدتاً برای اشراف و طبقه حاکم در نظر گرفته می‌شد. هنوز مشخص نیست که مصریان دقیقاً آن را به قصد درمان مصرف می‌کردند یا نه، اما شواهد نشان می‌دهد که ارزش آن فراتر از یک خوراکی ساده بوده است.

در یونان باستان، استفاده درمانی از این گیاه روشن‌تر می‌شود. تا حدود قرن نهم پیش از میلاد، ریشه مارشملو برای درمان زخم‌ها، گلودرد، سرفه و حتی التهابات پوستی کاربرد داشته است. ترکیبات لعاب‌دار این ریشه می‌توانست لایه‌ای محافظ ایجاد کند و به کاهش تحریک کمک کند؛ چیزی شبیه به شربت‌های سینه امروزی.

در قرن نوزدهم، این گیاه به فرانسه راه یافت و مسیرش از دارو به شیرینی آغاز شد. قنادان فرانسوی شیره ریشه مارشملو را می‌زدند تا به بافتی پف‌دار برسد و آن را در قالب‌های کوچک می‌ریختند. این روش بسیار زمان‌بر و پرزحمت بود و پاسخگوی تقاضای بالا نبود. به همین دلیل، در ادامه ژلاتین جایگزین ریشه گیاه شد؛ تغییری که مارشملو را برای همیشه از یک داروی گیاهی به یک شیرینی صنعتی تبدیل کرد.

اما طعم نسخه‌های قدیمی چطور بود؟ کسانی که امروزه آن را بازسازی کرده‌اند، طعمی «خاکی» برای آن توصیف می‌کنند؛ با بافتی لزج که شاید چندان خوشایند ذائقه امروزی ها نباشد. شاید به همین دلیل است که مارشملوی امروزی، هرچند بدون‌خاصیت دارویی، دست‌کم بسیار خوش‌خوراک‌تر است.