آیا  فرزندتان آزارگر زورگو است؟ زنگ خطرهایی که نباید نادیده بگیرید

بیشتر والدین نگران‌اند که مبادا فرزندشان قربانی زورگویی شود؛ اما فهمیدن اینکه فرزند خودشان رفتارهای آزارگرانه دارد، می‌تواند شوکی عمیق و دردناک وارد کند. با این حال، کارشناسان تأکید می‌کنند زورگویی «هویت» کودک نیست، بلکه یک «رفتار انتخابی» است. به گفته مارتا بواتنگ، مدیر ائتلاف ضد زورگویی، کودکی که چنین رفتارهایی نشان می‌دهد لزوماً بد یا بی‌احساس نیست؛ او ممکن است به راهنمایی و حمایت عاطفی نیاز داشته باشد و این رفتارها قابل اصلاح‌ هستند.

نشانه‌های هشداردهنده

رفتار کودکان زورگو گاهی شبیه رفتار قربانیان است. تغییرات ناگهانی مانند پرخاشگری، زودرنجي یا حالت دفاعی به‌ویژه هنگام صحبت درباره مدرسه یا دوستان می‌تواند علامت باشد. تغییر در زبان نیز مهم است: استفاده از کلمات تحقیرآمیز یا تمسخر دیگران. پنهان‌کاری، به‌خصوص در فضای آنلاین و شبکه‌های اجتماعی، و همچنین گزارش نگرانی از سوی معلمان یا والدین دیگر نیز باید جدی گرفته شود.

چه چیزهایی محرک است؟

تمایل به پذیرفته‌شدن در جمع، ترس از طرد شدن، احساس ناامنی و عزت‌نفس پایین از عوامل رایج‌ هستند. گاهی حتی کودکان محبوب دیگران را به آزار تشویق می‌کنند تا جایگاه خود را حفظ کنند. فشارهایی مانند امتحانات یا تنش‌های خانوادگی نیز نقش دارند. رفتارهای آموخته‌شده در خانه، میان خواهر و برادرها یا در رسانه‌ها می‌تواند الگو شود؛ کودکان چیزی را تکرار می‌کنند که می‌بینند.

چگونه مداخله کنیم؟

کارشناسان توصیه می‌کنند بدون خشم یا شرمنده کردن کودک واکنش نشان دهید. ابتدا آرام بمانید، واقعیت‌ها را جمع‌آوری کنید و با مدرسه در ارتباط باشید. به کودک نشان دهید از رفتار او ناراضی هستید، اما خود او را دوست دارید. هرگز برچسب «زورگو» نزنید؛ او رفتاری را انتخاب کرده که می‌تواند آن را تغییر دهد. تقویت عزت‌نفس از طریق فعالیت‌های ورزشی، هنری یا داوطلبانه نیز موثر است و در صورت نیاز می‌توان از مدرسه یا پزشک کمک گرفت.

آموزش همدلی

با پرسش‌هایی مانند «اگر با خواهر یا برادرت چنین رفتاری می‌شد چه احساسی داشتی؟» می‌توان همدلی را تقویت کرد. وقتی کودک بفهمد چرا این رفتار پذیرفتنی نیست، تغییر واقعی آغاز می‌شود.