آیا داور المپیک بعدی یک هوش مصنوعی است؟
ورود فناوریهای هوش مصنوعی به ورزش حرفهای، تعریف داوری، آموزش و کشف استعداد را دگرگون کرده است. نمونه روشن آن جام جهانی پیش رو در کاناداست؛ جایی که توپهای رسمی به حسگرهایی مجهز شدهاند که هر تماس را بهصورت لحظهای ثبت و به سیستمهای ویدیویی داوری ارسال میکنند. هدف این فناوریها جایگزینی داوران نیست، بلکه کمک به تصمیمگیری دقیقتر، سریعتر و منصفانهتر است.
در بسیاری از لیگهای فوتبال جهان، سیستمهای مبتنی بر هوش مصنوعی اکنون تصمیمهای عینی مانند عبور توپ از خط دروازه یا آفساید را بررسی میکنند، در حالی که قضاوتهای ذهنی همچنان بر عهده داوران انسانی باقی مانده است. این الگوی «داوری ترکیبی» بهتدریج به استاندارد ورزشهای نخبه تبدیل میشود.
در ورزشهایی مانند ژیمناستیک، اسکیت نمایشی و اسنوبورد، هوش مصنوعی برای افزایش دقت در داوری فنی به کار گرفته شده است. این سیستمها با استفاده از دوربینهای پیشرفته، حرکات ورزشکاران را با بانک دادهای از وضعیتها و قوانین مقایسه میکنند و امتیازهایی با دقت بالا ارائه میدهند. در تنیس نیز فناوری Hawk-Eye با کاهش خطاهای انسانی، نقش مهمی در عادلانهتر شدن رقابتها داشته است؛ موضوعی که پس از چند داوری بحثبرانگیز در المپیک و گرنداسلمها، حمایت گسترده بازیکنان را بهدنبال داشت.
کاربرد هوش مصنوعی تنها به داوری محدود نمیشود. در تمرینات حرفهای، این فناوری میتواند نقصهای بسیار جزئی در حرکات ورزشکاران را آشکار کند و امکان اصلاح فوری تکنیک را فراهم آورد.
با وجود این مزایا، خطر بازتولید تبعیضهای قدیمی در دادهها و الگوریتمها همچنان جدی است. به همین دلیل، متخصصان تاکید میکنند آینده ورزش نه در حذف انسان، بلکه در همکاری مسئولانه میان داوران، مربیان و هوش مصنوعی رقم خواهد خورد.
