نسل بومر و جوان به جان هم افتادهاند؛ ثروت کانادا دست چه کسانی است؟

در کانادای امروز، خانه، امنیت مالی و حتی داشتن فرزند برای جوانان به رویا تبدیل شده؛ در حالی که بخش بزرگی از ثروت کشور در اختیار نسلهای مسنتر است.
یک گزارش جنجالی در Maclean’s پرسشی اساسی را مطرح میکند: آیا کانادا به جامعهای تبدیل شده که در آن سال تولد، بیش از تلاش و استعداد، آینده اقتصادی افراد را تعیین میکند؟
اعداد تصویر روشنی ارائه میدهند. کاناداییهای ۵۵ ساله و بالاتر، با وجود اینکه کمتر از یکسوم جمعیت کشور را تشکیل میدهند، در سال ۲۰۲۳ مالک ۴۹ درصد ارزش املاک، ۶۲ درصد سپردههای بانکی، ۷۲ درصد صندوقهای سرمایهگذاری و سایر سرمایهگذاریها و ۷۵ درصد سهام کشور بودند. افزایش شدید ارزش مسکن و بازار سهام طی سالهای اخیر نیز بخش قابلتوجهی از ثروت جدید را به این گروه رسانده است.
در سوی دیگر، نسلهای جوان با افزایش اجاره، بدهی دانشجویی و هزینههای زندگی دستوپنجه نرم میکنند. در سال ۱۹۸۱، ۵۵ درصد کاناداییهای ۲۵ تا ۳۴ ساله صاحب خانه بودند؛ در سال ۲۰۲۴ این رقم به تنها ۳۶ درصد رسید. اجاره متوسط آپارتمان دوخوابه نیز بین سالهای ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ حدود ۳۳ درصد افزایش یافت.
فشار اقتصادی حتی به فرزندآوری رسیده است. نرخ باروری کانادا اکنون ۱.۲۵ فرزند به ازای هر زن است و طبق آمار ارائهشده در مقاله، ۳۸ درصد افراد در دهه ۲۰ زندگی گفتهاند که مشکلات مالی باعث شده فرزندآوری را به تأخیر بیندازند.
همزمان، هزینه حمایتهای فدرال از سالمندان در سال ۲۰۲۶ حدود ۸۳ میلیارد دلار است و دولت پیشبینی میکند این رقم تا سال ۲۰۳۱ به ۱۰۸.۵ میلیارد دلار برسد. نویسنده پیشنهاد میکند مزایای سالمندان ثروتمندتر محدودتر شود و منابع بیشتری به مسکن، آموزش، مراقبت از کودکان و اشتغال جوانان اختصاص یابد؛ در حالی که سالمندان کمدرآمد همچنان حمایت شوند.
اما مخالفان میگویند تصویر «سالمندان ثروتمند» همه واقعیت را نشان نمیدهد و بسیاری از بازنشستگان با هزینههای درمان، بیماری و مراقبت طولانیمدت روبهرو هستند.
در نهایت، مسئله فقط اختلاف میان دو نسل نیست؛ بحث بر سر آینده «قرارداد اجتماعی» کاناداست. اگر جوانان نتوانند خانه بخرند، خانواده تشکیل دهند و از آینده خود مطمئن باشند، کشوری که زمانی وعده زندگی بهتر برای هر نسل را میداد، با یک پرسش دشوار روبهرو خواهد شد: آیا رؤیای کانادایی برای نسل بعدی هنوز وجود دارد؟







