کابوس پزشکان و پرستاران مهاجر؛ چرا متخصصان درمانی پس از ورود، پشت درهای بسته می‌مانند؟
کانادا برای مقابله با کمبود شدید نیروی انسانی در بخش سلامت، به طور فزاینده‌ای پزشکان، پرستاران و سایر متخصصان درمانی آموزش‌دیده در خارج از کشور را جذب می‌کند. دولت فدرال میلیون‌ها دلار برای تسریع روند ارزیابی و تأیید مدارک خارجی اختصاص داده است. اما به رسمیت شناختن مدارک تنها آغاز راه است و بسیاری از متخصصان مهاجر پس از ورود به کانادا همچنان با موانع بزرگی برای ادامه حرفه خود روبه‌رو هستند.
در بودجه سال ۲۰۲۵، دولت کانادا ۹۷ میلیون دلار برای بهبود فرآیند شناسایی مدارک خارجی در حوزه‌هایی مانند سلامت و ساخت‌وساز اختصاص داد. با این حال، پژوهشگران تأکید می‌کنند که موفقیت واقعی تنها زمانی حاصل می‌شود که این افراد بتوانند در مشاغل متناسب با تخصص خود استخدام شوند، از مهارت‌هایشان استفاده کنند، پیشرفت حرفه‌ای داشته باشند و در نظام سلامت کانادا باقی بمانند.
آمارهای ملی نشان می‌دهد که این هدف هنوز محقق نشده است. در سال ۲۰۲۱ تنها ۵۷.۷ درصد از متخصصان سلامت آموزش‌دیده در خارج از کانادا که شاغل بودند، در مشاغل مرتبط با سلامت فعالیت می‌کردند. این یعنی هزاران پزشک، پرستار و متخصص درمانی یا در مشاغلی پایین‌تر از سطح تخصص خود کار می‌کنند یا به طور کلی مسیر شغلی‌شان را تغییر داده‌اند.
مطالعه‌ای که روی متخصصان سلامت آموزش‌دیده در نیجریه انجام شده، تصویری روشن از این چالش ارائه می‌دهد. برخی پرستاران به دلیل معادل شناخته نشدن مدارکشان مجبور شدند به عنوان کمک‌پرستار یا مراقب شخصی کار کنند. حتی یک پزشک که سال‌ها در نیجریه طبابت کرده بود، پس از مواجهه با پیچیدگی‌های دریافت مجوز پزشکی در کانادا، تصمیم گرفت به جای ادامه مسیر پزشکی، در رشته پرستاری عملی ثبت‌نام کند تا بتواند سریع‌تر وارد بازار کار شود و از خانواده‌اش حمایت مالی کند.
پژوهش همچنین نشان داد تجربه مهاجران بر تصمیم سایر افراد در کشور مبدأ تأثیر می‌گذارد. بسیاری از متخصصان نیجریه‌ای مقیم کانادا به دوستان و همکاران خود هشدار داده‌اند که پیش از ترک شغلشان در کشور مبدأ، واقعیت‌های بازار کار کانادا را به دقت بررسی کنند.
نویسنده مقاله معتقد است کانادا باید فراتر از ارزیابی مدارک عمل کند. گسترش دوره‌های کارورزی تحت نظارت، ایجاد برنامه‌های انتقالی، بهبود شفافیت داده‌ها و هماهنگی بیشتر میان سیاست‌های مهاجرتی و نیازهای واقعی نظام سلامت از جمله راهکارهای ضروری هستند.
