رابطهای که بحث و دعوا ندارد، لزوماً سالم نیست!
بسیاری از ما تصور میکنیم رابطه خوب رابطهای است که در آن اختلاف و دعوا کم باشد. اما پژوهش جدیدی نشان میدهد صرفاً نبودِ درگیری برای سالم بودن یک رابطه کافی نیست؛ آنچه اهمیت بیشتری دارد، احساس دیدهشدن، درکشدن و داشتن شریکی است که بتوان در لحظات سخت روی او حساب کرد.
محققان با بررسی اطلاعات ۷۹۴۳ فرد ۵۰ ساله و بالاتر در انگلستان، رابطه میان کیفیت زندگی مشترک و سرعت ابتلا به بیماریهای مزمن را بررسی کردند. آنها میزان حمایت و فشار موجود در رابطه را ارزیابی کردند و افراد را در چهار گروه قرار دادند: روابط حمایتگر، روابط دوگانه یا متناقض، روابط بیتفاوت و روابط آزاردهنده.
نتایج قابل توجه بود. در مقایسه با افرادی که در روابط حمایتگر قرار داشتند، تقریباً تمام گروههای دیگر با سرعت بیشتری به بیماریهای مزمن مختلف مبتلا میشدند. افرادی که اصلاً شریک زندگی نداشتند، سریعترین روند تجمع بیماریهای مزمن را داشتند؛ پس از آنها، افرادی قرار گرفتند که در روابطی با حمایت کم اما تنش کم بودند.
همین نکته شاید مهمترین پیام پژوهش باشد یک رابطه ظاهراً آرام که در آن حمایت عاطفی وجود ندارد، الزاماً بهتر از رابطهای پرتنش نیست.
حتی جالبتر اینکه افرادی که رابطهشان هم حمایت زیادی داشت و هم گاهی با تنش و اختلاف همراه بود، وضعیت بهتری نسبت به کسانی داشتند که رابطهای آرام اما سرد و بیتفاوت داشتند. یعنی ممکن است شریکی که گاهی اعصاب شما را خرد میکند، اما هنگام نیاز همیشه کنار شماست، برای سلامتتان بهتر از کسی باشد که هرگز با شما بحث نمیکند اما از نظر عاطفی حضور چندانی ندارد.
این مطالعه همچنین نشان داد زنان ظاهراً نسبت به تأثیر حمایت و فشار در رابطه حساستر هستند و تجمع بیماریهای مزمن در سالمندان سریعتر از افراد جوانتر رخ میدهد.
سلامت یک رابطه را نباید فقط با تعداد دعواها سنجید. رابطه سالم جایی است که در آن احساس کنیم دوست داشته میشویم، حرفهایمان شنیده میشود، احساساتمان درک میشود و در روزهای سخت کسی را داریم که پشت ما بایستد. گاهی چیزی که سلامت ما را حفظ میکند، نه سکوت و نبود اختلاف، بلکه اطمینان از این است که تنها نیستیم.
