آیا همه تک فرزندها لوس و خودخواهند؟
شاید شنیده باشید: فرزندان تنها لوس و خودمحورند، همه چیز را برای خود میخواهند و نمیتوانند چیزی را شریک شوند. اما آیا این واقعیت دارد یا فقط یک کلیشه است؟ حقیقت بسیار پیچیدهتر است.
ایده «سندروم تک فرزند» به قرن نوزدهم بازمیگردد، زمانی که روانشناسانی مانند ای. دبلیو بوهانون کودکان بدون خواهر و برادر را مورد بررسی قرار دادند و صفات منفی فرضی را یافتند. تصور غالب این بود که بدون خواهر و برادر، کودکان نیازی به یادگیری اشتراکگذاری یا رقابت ندارند و بنابراین خودمحور میشوند.
تحقیقات مدرن اما تصویر متفاوتی ارائه میدهند. مطالعات نشان میدهند که تک فرزندان بیشتر از کودکان دارای خواهر و برادر خودمحور یا خودخواه نیستند. لوس بودن به ترتیب تولد ربطی ندارد و به سبک فرزندپروری و محیط زندگی وابسته است.
جالب اینجاست که تک فرزندان به این دلیل که اغلب دوران کودکی تنهاتری را سپری می کنند، دارای خلاقیت و هوش هیجانی بیشتری هستند. به عبارتی، نبود همبازی در خانه ممکن است آنها را به ایجاد دوستیهای بیرونی و توسعه مهارتهای ارتباطی و همدلی سوق دهد.
حقیقت روشن است: تک فرزندان محکوم به خودخواهی نیستند. کلیشههای مربوط به لوس بودن، نقش تربیت و تجربه اجتماعی را نادیده میگیرد. تک فرزند نیز میتواند مهربان، همدل و اجتماعی باشد؛ تنها مسیر رسیدن به این ویژگیها نزد آنها متفاوت است.
فرزندان تنها اغلب اشتباه درک میشوند، اما علم نشان میدهد که آنها به همان اندازه دیگران قادر به همدلی و ارتباط هستند. کلیشه لوس بودن تک فرزندان باید کنار گذاشته شود.
