وقتی کودک به گوشه خالی خیره میشود؛ توانایی ارتباط با جهان نامرئی!
گاهی کودکان به نقطهای خالی خیره میشوند. ما تصور میکنیم در دنیای خیال خود غرق شدهاند یا با دوست خیالیشان حرف میزنند. اما برخی مدعیاند ماجرا فراتر از خیالپردازی کودکانه است. به گفته بعضی از مدیومها، کودکان تا حدود هفت سالگی توانایی ارتباط با «جهان دیگر» را دارند.
بر اساس دیدگاه کریستین رومن، روشنبین و فعال حوزه معنویت در لیون، کودکان به طور طبیعی تا پیش از هفت سالگی نوعی حساسیت روحی دارند که بعدها کمرنگ میشود. او معتقد است کودک میتواند «ببیند، بشنود و احساس کند» و حتی با ارواح درگذشتگان یا راهنمایان معنوی ارتباط برقرار کند، بدون آنکه دچار ترس شود. به باور او، وقتی کودکی به گوشهای خالی اشاره میکند، ممکن است واقعاً حضور فردی نامرئی را احساس کند؛ حضور فردی که معمولاً «خیرخواه» توصیف میشود، نه هیولایی ترسناک.
البته بسیاری با چنین ادعاهایی موافق نیستند و آن را حاصل تخیل یا نیاز روانی کودک میدانند. با این حال، طرفداران این نظریه نشانههایی را برای تشخیص «حساسیتهای ماورایی» در کودکان مطرح میکنند:
- حساسیت عاطفی بالا و درک تغییرات ظریف محیط
• گفتوگوهای مکرر با دوستان نامرئی
• خوابهای معنادار یا پیشگویانه
• شهود قوی و تصمیمگیریهای ناگهانی اما دقیق
• واکنش شدید به برخی مکانها یا اشیا
• همدلی عمیق با احساسات دیگران
• گزارش دیدن سایهها یا هالههای نور
پاتریشیا دار، نویسنده فرانسوی کتاب Il y a quelqu’un dans la maison، میگوید این تواناییها با رسیدن به «سن عقل» یعنی حدود هفت سالگی کمرنگ میشوند؛ گویی دریچهای درونی بسته میشود و کودک به تدریج در چارچوب دنیای منطقی بزرگسالان قرار میگیرد.
پس اگر فرزندتان به گوشهای خالی خیره شده، از نگاه او شاید آن گوشه اصلاً خالی نباشد. برخی این پدیده را تخیل میدانند، برخی تجربهای رازآلود. پاسخ قطعیای وجود ندارد، اما این موضوع همچنان ذهن بسیاری را به خود مشغول کرده است.
