وقتی عشق باعث خوابآلودگی میشود؛ آرامشی که علم آن را تأیید میکند
علم میگوید هرچه پیوند عاطفی میان دو نفر عمیقتر باشد، احتمال تجربه احساس آرامش و حتی خوابآلودگی در کنار یکدیگر افزایش مییابد. شاید برایتان پیش آمده باشد که برای گذراندن زمانی صمیمی با شریک عاطفیتان کنار هم بنشینید، گفتوگو کنید یا فیلم ببینید، اما ناگهان یکی از شما احساس سنگینی پلکها و خواب کند. این وضعیت ممکن است در نگاه اول بهعنوان بیحوصلگی یا بیتوجهی تعبیر شود، اما پژوهشهای علمی نشان میدهند که چنین واکنشی اغلب نشانهای از احساس امنیت عمیق و صمیمیت واقعی است.
حضور فردی که دوستش دارید، تنها یک تجربه ذهنی نیست، بلکه اثرات فیزیولوژیک قابل اندازهگیری بر بدن دارد. زمانی که کنار فردی قابل اعتماد هستید، مغز پیام روشنی به بدن میفرستد که خطری وجود ندارد و میتوان از حالت آمادهباش خارج شد. در نتیجه، سیستم عصبی آرامتر میشود و بدن وارد وضعیت استراحت و ریلکس میشود؛ وضعیتی که بهطور طبیعی میتواند با احساس خوابآلودگی همراه باشد.
این موضوع در یک پژوهش علمی در سال ۲۰۲۲ نیز تأیید شده است. مدیلین اسپریسر، مدرس روانشناسی در دانشگاه سنترال کوئینزلند استرالیا، به همراه تیم خود نزدیک به ۸۰۰ بزرگسال در روابط عاشقانه یا جنسی را بررسی کرد. در این مطالعه، علاوه بر وضعیت رابطه، کیفیت و میزان رضایت افراد از رابطه سنجیده شد و سپس از آنها درباره مدتزمان به خواب رفتن، کیفیت خواب و احساس شادابی صبحگاهی پرسش شد.
نتایج نشان داد افرادی که روابط پایدارتر و رضایتبخشتری داشتند، معمولاً سریعتر به خواب میرفتند، در طول شب کمتر بیدار میشدند و صبحها انرژی و تمرکز بیشتری داشتند. به بیان ساده، یک رابطه عاطفی سالم میتواند با خواب بهتر و ترمیمیتر همراه باشد.
یکی از عوامل کلیدی در این فرآیند، هورمون اکسیتوسین است که به هورمون عشق معروف است. این هورمون هنگام صمیمیت و نزدیکی عاطفی ترشح میشود و اثر آرامبخش دارد. همزمان، سطح هورمون کورتیزول که با استرس مرتبط است کاهش مییابد. ترکیب این تغییرات هورمونی، بدن را به سمت آرامش، امنیت و خوابآلودگی سوق میدهد؛ نشانهای ساده اما معنادار از عشق و اعتماد.
