نسل تنهایی؛ چگونه جوانها مهارت دوست پیدا کردن را از دست میدهند
مدتی پیش یکی از استادان دانشگاه داستانی تعریف کرد که بهخوبی حالوهوای این روزها را نشان میدهد. او از کلاسهای دانشجویان ۱۸ سالهاش گفت. در گذشته، وقتی دانشجویان برای اولین بار وارد کلاس میشدند، معمولاً به طور طبیعی با کسانی که کنارشان نشسته بودند سلام میکردند، اسمشان را میگفتند و چند دقیقهای گپ میزدند. اما به گفته او، در سالهای اخیر رفتار دانشجویان تغییر کرده است. حالا بیشتر آنها در سکوت مینشینند، از تماس چشمی پرهیز میکنند و در گوشیهایشان مشغول میشوند تا کلاس شروع شود. او میگوید حتی باید از آنها بخواهد خودشان را به هم معرفی کنند، چون بسیاری از آنها مضطرب و خجالتی هستند و شروع یک گفتوگوی ساده برایشان سخت شده است.
این وضعیت بخشی از روند گستردهتر افزایش تنهایی در میان جوانان است. برای بسیاری از مردم، تنهایی تصویری از یک سالمند تنها را تداعی میکند، اما آمارها چیز دیگری میگویند. طبق دادههای جدید در بریتانیا، حدود ۳۱ درصد از افراد ۱۶ تا ۲۹ ساله گفتهاند که گاهی یا اغلب احساس تنهایی میکنند؛ رقمی که تقریباً دو برابر افراد بالای ۷۰ سال است. تحقیقات همچنین نشان میدهد جوانان بسیار بیشتر از سالمندان با تنهایی مزمن دستوپنجه نرم میکنند.
در عین حال، جوانان امروز کمتر از گذشته به مهمانی میروند، کمتر با دوستانشان بیرون میروند و حتی کمتر قرارهای عاشقانه دارند. زمان معاشرت حضوری کاهش یافته و جای آن را ساعتهای طولانی استفاده از تلفن همراه و شبکههای اجتماعی گرفته است. در حالی که بسیاری تصور میکنند ارتباط آنلاین میتواند جایگزین معاشرت واقعی شود، تحقیقات نشان میدهد چنین ارتباطی اغلب احساس رضایت و نزدیکی واقعی ایجاد نمیکند.
پژوهشگران معتقدند گسترش گوشیهای هوشمند و شبکههای اجتماعی یکی از دلایل اصلی این تغییر است. جوانان زمان بیشتری را پشت صفحهنمایش میگذرانند و کمتر در دنیای واقعی با دیگران تعامل دارند. در نتیجه، مهارتهای اجتماعی ساده مانند شروع یک گفتوگو یا برقراری ارتباط دوستانه برای برخی از آنها دشوار شده است.
کارشناسان میگویند ارتباط انسانی واقعی یکی از اساسیترین نیازهای ماست. به همین دلیل، در دنیایی که ارتباطات دیجیتال روزبهروز بیشتر میشود، شاید مهمتر از همیشه باشد که جوانان دوباره یاد بگیرند گوشیهایشان را کنار بگذارند و با یکدیگر رو در رو ارتباط برقرار کنند.
