نابغه یا قلدر؟ کوئنتین تارانتینو و فهرست طولانی قربانیانش در هالیوود!
بیشتر کارگردانان بزرگ هالیوود ترجیح میدهند فیلمهایشان بهجای خودشان حرف بزنند. اما کوئنتین تارانتینو از همان آغاز شهرتش با Reservoir Dogs در سال 1992، مسیر دیگری را انتخاب کرد.
او همانطور که شخصیتهای فیلمهایش با خشونت و بیپروایی اسلحه میکشند، در دنیای واقعی نیز با همان شدت به همکارانش حمله میکند. توهین، تحقیر و دشمنیهای علنی بخشی از برند شخصی او شده است.
سالها این رفتارها برایش هزینهای نداشت. همه میگفتند «این هم کوئنتین است». اما حالا فضا تغییر کرده. تازهترین جنجال او، حملهای تند و بیدلیل به پل دینو بود؛ بازیگری که تارانتینو او را متهم کرد فیلم There Will Be Blood پل توماس اندرسن را «خراب کرده است». او در یک پادکست، دینو را «ضعیف و فاقد جذابیت» خواند و سپس نوبت به متیو لیلارد و اوون ویلسون رسید. شدت این اظهارات آنقدر بالا بود که حتی دنیل دی لوئیس، همبازی کمحرف دینو، ناچار به دفاع از او شد.
اما این فقط یک لغزش مقطعی نیست. در چهار دهه گذشته، تارانتینو بارها هنرمندانی را که هیچ دشمنیای با او نداشتند، تحقیر کرده است. همین موضوع این پرسش را پررنگ میکند: آیا او یک نابغه است یا صرفاً فردی قدرتمند، اما بیادب؟
جورج کلونی یکی از نمونههاست. او که در From Dusk Till Dawn کنار تارانتینو بازی کرده بود، بعدها گفت تارانتینو علناً او را «ستاره سینما» ندانسته و کل کارنامهاش را زیر سوال برده است. کلونی میگوید این حرفها بیش از آنکه نقد باشد، تحقیر شخصی بود.
دنزل واشنگتن نیز تجربهای تلخ داشت. هنگام بازنویسی فیلمنامه Crimson Tide، استفاده افراطی تارانتینو از الفاظ نژادی به مشاجرهای شدید میان آن دو انجامید. این برخوردها تصویری تاریک از پشت صحنه هالیوود میسازد؛ جایی که نبوغ گاهی با بیرحمی اشتباه گرفته میشود.
