مسابقه برای جاودانگی؛ آیا انسان واقعاً میتواند تا صد و پنجاه سال عمر کند؟
طول عمر حالا به یکی از داغترین میدانهای رقابت علمی و اقتصادی جهان تبدیل شده است. میلیاردرهای فناوری در سیلیکونولی میلیونها دلار برای کند کردن یا حتی معکوسکردن روند پیری هزینه میکنند و گاهی خودشان را به آزمایشگاه زنده تبدیل میکنند. اگرچه آمریکا سالها مرکز این جریان بوده، اما لندن بهسرعت در حال تبدیلشدن به قطب جهانی صنعت طول عمر است؛ شهری پر از کلینیکها، اسپاها و برنامههایی که وعده جوانتر ماندن میدهند.
اما متخصصان تأکید میکنند هدف اصلی «طولانیتر زندگی کردن» نیست، بلکه «سالمتر پیر شدن» است؛ مفهومی که با عنوان healthspan شناخته میشود. بهجای رسیدن به عدد 150، بسیاری ترجیح میدهند تا 90 یا 100 سالگی فعال، مستقل و سالم بمانند. با این حال چهرههای شاخص این جنبش، مانند برایان جانسون، لری الیسون و پیتر دیاماندیس، با سرمایهگذاریهای سنگین روی درمانهای ژنتیکی، سلولهای بنیادی و داروهای ضدپیری، رویای فراتر رفتن از مرزهای فعلی عمر انسان را زنده نگه داشتهاند.
فهرست فناوریهای امیدوارکننده طولانی است: مکملهای NAD+، داروهایی مانند راپامایسین، تزریق پپتیدها، درمانهای پلاسمایی، کرایوتراپی، حتی نانورباتهایی که شاید روزی درون بدن به ترمیم بافتها بپردازند. برخی داروهای کاهش وزن جدید نیز ممکن است خطر بیماریهای مرتبط با پیری را کاهش دهند. با این حال بیشتر این روشها هنوز شواهد قطعی انسانی ندارند و عمدتاً در دسترس ثروتمندان هستند.
کارشناسان هشدار میدهند که هیجان بازار میتواند باعث سردرگمی شود: مکملها و تستهایی که وعده طول عمر میدهند اما فایده واقعی ندارند. در مقابل، توصیههای ساده و در دسترس مانند خواب کافی، تحرک بیشتر، تغذیه سالمتر، هوای پاکتر و مراقبت از سلامت روان، همچنان موثرترین راهها برای افزایش سلامت در سالهای پایانی عمرند.
در نهایت، هیچکس وعده جاودانگی نمیدهد. شاید انسان به 150 سالگی برسد، شاید نه. اما آنچه تقریباً همه بر سرش توافق دارند این است: هدف واقعی، زندگی طولانیتر نیست؛ زندگی بهتر و سالمتر است.
