فرزندان برخی اشتباهات والدین را هرگز نمیبخشند!
والدگری عادت دارد همه چیز را بزرگنمایی کند به ویژه وقتی والدین نگرانند که مبادا با یک اشتباه آینده فرزندشان را خراب کنند. ذهن ما مدام روی لحظههای کوچک مکث میکند و در عوض چیزهایی را نادیده میگیرد که واقعاً برای بچهها مهم است. واقعیت این است که بعضی رفتارها اثر ماندگار دارند و بعضی دیگر خیلی زود فراموش میشوند.
برخی اشتباهات هستند که سالها در ذهن کودک باقی میمانند. شکستن قول به کودک میآموزد که آیا میتواند به حرف والدین اعتماد کند یا نه. مسخره کردن ترسها این پیام را میدهد که احساسات او جدی گرفته نمیشود. مقایسه با خواهر و برادر یا دیگران اعتماد به نفس را زخمی میکند و اثر آن تا بزرگسالی میماند. فریاد زدن مداوم نه فقط کلمات بلکه فضای ناامن را در ذهن کودک حک میکند. بیتوجهی عاطفی حتی در سکوت یا حواسپرتی حس طرد شدن میسازد. نقض حریم خصوصی اعتماد را میشکند و بازسازی آن دشوار است. خجالت دادن در جمع خاطرهای میشود که بارها تکرار میشود. نادیده گرفتن نظر کودک باعث خاموش شدن صدای او میشود. عذرخواهی نکردن الگوی مسئولیتپذیری را مخدوش میکند. و در نهایت عشق مشروط ناامنی عمیقی ایجاد میکند که میتواند تا بزرگسالی ادامه یابد.
در مقابل اشتباههایی هم هستند که معمولاً اثر ماندگاری ندارند. تکراری بودن غذاها بیشتر آزاردهنده است تا آسیبزا. نه گفتن به درخواستهای کوچک بیشتر به یادگیری مرزها کمک میکند. دیر رسیدن گاه به گاه اگر الگو نشود معمولاً فراموش میشود. اجازه دادن به بیحوصلگی خلاقیت را تقویت میکند. تغییر گاه به گاه قوانین قابل تحمل است. بالا بردن صدا اگر با آرامش جبران شود مخرب نیست. خرید خوراکی آماده به جای خانگی مساله بزرگی نیست. آزادی در لباس پوشیدن تجربه استقلال است. جا افتادن جزئیات کوچک تکالیف مدرسه قابل جبران است و ندانستن همه چیز فرصتی برای یادگیری مشترک میسازد.
نهایت اینکه: کودکان بیش از کمال به امنیت عاطفی احترام و اعتماد نیاز دارند.
