سیل مهاجرت دوباره برمی‌گردد؟ هشدار درباره بحرانی که هنوز کانادا از آن عبور نکرده است
برایان لیلی، در مقاله‌ای انتقادی در Toronto Sun، درباره سیاست‌های مهاجرتی کانادا استدلال می‌کند که برخلاف اظهارات نخست‌وزیر مارک کارنی، سیستم مهاجرت کشور هنوز «تحت کنترل» قرار نگرفته و اکنون زمان مناسبی برای افزایش دوباره پذیرش مهاجران نیست. نویسنده معتقد است کاهش‌های اخیر هرچند قابل توجه بوده‌اند، اما سطح مهاجرت همچنان بسیار بالاتر از معیارهای تاریخی است.
مارک کارنی در گفت‌وگویی با نیویورک تایمز اذعان کرد که در سال‌های گذشته تعداد مهاجران، دانشجویان خارجی و نیروهای کار موقت بسیار فراتر از برنامه‌های اولیه افزایش یافته و این موضوع فشار سنگینی بر مسکن، آموزش و سایر خدمات عمومی وارد کرده است. او در عین حال گفته است که پس از اعمال محدودیت‌ها، دولت در آینده به دنبال ازسرگیری رشد کنترل‌شده جمعیت خواهد بود.
اما نویسنده با استناد به آمار رسمی می‌گوید وضعیت هنوز با «کنترل» فاصله زیادی دارد. در سال ۲۰۱۵ کانادا در مجموع حدود ۷۵۵ هزار نفر را از طریق اقامت دائم، دانشجویان خارجی، مجوزهای کار و پناهجویان پذیرفت. این رقم در سال ۲۰۲۳ به بیش از ۲.۲ میلیون نفر رسید. اگرچه آمارها در سال‌های بعد کاهش یافت، اما حتی در سال ۲۰۲۵ نیز تعداد ورودی‌ها حدود ۱.۱ میلیون نفر بود؛ یعنی ۴۵ درصد بیشتر از سطح سال ۲۰۱۵.
منتقدان می‌گویند کانادا هنوز پیامدهای موج عظیم مهاجرت سال‌های اخیر را هضم نکرده است. آنها معتقدند کمبود مسکن، فشار بر نظام درمانی، مدارس، بازار کار و افزایش اجاره‌بها با رشد سریع جمعیت تشدید شده است. برخی سیاستمداران محافظه‌کار نیز خواستار کاهش بیشتر سطوح مهاجرت هستند و استدلال می‌کنند که زیرساخت‌های کشور توان پاسخگویی به این حجم از ورود مهاجران را ندارند.
نویسنده همچنین به افزایش چشمگیر تعداد دانشجویان خارجی و درخواست‌های پناهندگی نسبت به یک دهه قبل اشاره می‌کند و معتقد است دولت هنوز راه‌حلی روشن برای افرادی که ویزاهایشان رو به پایان است ارائه نکرده است. به باور او، کانادا باید پیش از هرگونه افزایش جدید، نظام مهاجرتی خود را اصلاح و ظرفیت جذب کشور را بازسازی کند.
جمع‌بندی مقاله این است که کانادا زمانی یکی از موفق‌ترین نظام‌های مهاجرتی جهان را داشت، اما اکنون با چالش‌های جدی روبه‌رو است. از نگاه نویسنده، اولویت فعلی باید کاهش فشار بر مسکن و خدمات عمومی و بازگرداندن تعادل به سیستم باشد، نه باز کردن دوباره دروازه‌های مهاجرت.
