سوءاستفاده حکومت ایران از اسطورههای تاریخی کشور و همزمان بیاعتنایی مردم
در بحبوحه جنگ، حکومت ایران تلاش کرده با استفاده از نمادهای اسطورهای و ادبی کشور، روایت خود را با «دفاع از ایران» یکی جلوه دهد.
در یکی از نمونهها، ویدیویی تبلیغاتی با محوریت آرش کمانگیر و بیتی از شاهنامه منتشر شد؛ پیامی که میخواهد القا کند دفاع از حکومت، همان دفاع از ایران است.
اما این گزارش میگوید بسیاری از ایرانیان چنین برداشتی را نمیپذیرند. برای بخش بزرگی از جامعه، شاهنامه و اسطورههای ایران باستان نه ابزار مشروعیت حکومت، بلکه بخشی از هویتی هستند که اتفاقاً در برابر جمهوری اسلامی قرار گرفتهاند.
نویسنده یادآوری میکند که حکومت از ابتدای انقلاب ۱۳۵۷ معمولاً با گذشته پیشااسلامی ایران رابطهای سرد داشته و حالا فقط در شرایط بحران به سراغ آن رفته است.
در گزارش، حتی به مقایسه علی خامنهای با ضحاک نیز اشاره شده؛ نمادی از استبداد در شاهنامه که برای بسیاری از مخالفان، معنایی سیاسی پیدا کرده است.
جمعبندی گزارش این است که حکومت شاید بتواند از اسطورهها استفاده تبلیغاتی کند، اما مالک این میراث نیست و مردم ایران آن را بهگونهای متفاوت و حتی معکوس میخوانند.
