راز جاودانگی عسل: طلای مایع که هرگز فاسد نمیشود!
عسل، شهد طلایی که زنبورها تولید میکنند، چیزی فراتر از یک شیرینکننده ساده است؛ عسل تقریباً جاودانه است. باستانشناسان حتی در آرامگاه توت عنخآمون ظروف حاوی عسل بیش از 3000 ساله یافتند که هنوز قابل خوردن بودند. راز ماندگاری آن در ترکیب علم و طبیعت نهفته است. عسل حدود 80 درصد شکر دارد و شامل آب، آنزیمها، اسیدها، آمینواسیدها، مواد معدنی و پروتئین است که به ماندگاری آن کمک میکنند.
سه عامل اصلی عسل را تقریباً غیرقابل فساد میکند: کمبود آب، اسیدیته بالا و آنزیمهای ضد میکروبی. عسل آب محیط را جذب کرده و با خشک کردن باکتریها و قارچها، آنها را نابود میکند، به شرطی که در ظرف دربسته نگهداری شود. اسیدیته عسل با pH بین 3.2 تا 4.5 محیطی خصمانه برای میکروبها ایجاد میکند. زنبورها همچنین آنزیم گلوکز اکسیداز اضافه میکنند که هیدروژن پراکسید تولید کرده و باکتریها را میکشد. ترکیبات دیگری مانند پلیفنولها، فلاونوئیدها، متیلگلیوکسال و پپتیدها، قدرت ضد میکروبی عسل را افزایش میدهند.
عسل تنها در شرایط خاص ممکن است فاسد شود. تماس با رطوبت میتواند آب آن را افزایش داده و باعث تخمیر شود. آلودگی با باکتری، مخمر یا کپک معمولاً برای بزرگسالان بیخطر است، اما برای نوزادان زیر یک سال خطرناک است. شهد سمی برخی گیاهان میتواند به عسل منتقل شود. نگهداری نادرست، برداشت زودهنگام یا افزودن شیرینکنندههای ارزان نیز خواص ضدعفونیکننده آن را کاهش میدهد.
