دور دوم شهرداری اولیویا چاو چه معنایی برای آینده تورنتو دارد؟

اولویت نخست: شهری که مردم بتوانند از پس هزینه‌های آن برآیند

فلسفه سیاسی چاو بر یک اصل ساده استوار است: شهری موفق است که نه‌تنها برای صاحبان خانه و کسب‌وکارها، بلکه برای مستأجران، خانواده‌های شاغل، دانشجویان و افراد کم‌درآمد نیز قابل زندگی باشد.

عملکرد او در دوره نخست شهرداری، شامل ثابت نگه داشتن کرایه‌های TTC  در چند سال متوالی، گسترش برنامه‌های تغذیه دانش‌آموزان و حمایت بیشتر از مستأجرانی که با خطر اخراج روبه‌رو هستند، از جمله اقداماتی بوده‌اند که با این دیدگاه هماهنگی دارند.

چاو در برنامه انتخاباتی خود وعده داد این مسیر را ادامه دهد. گسترش برنامه ناهار کامل برای دانش‌آموزان، افزایش ساخت واحدهای اجاره‌ای مقرون‌به‌صرفه، ایجاد ۱۵ هزار فرصت شغلی برای جوانان و اجرای سقف هفتگی برای هزینه استفاده از مترو و اتوبوس، از جمله پیشنهادهای او بودند. او معتقد است مسافران پس از پرداخت هزینه ۱۰ سفر، بایستی بتوانند در ادامه همان هفته بدون پرداخت کرایه اضافی سفر کنند.

برای خانواده‌هایی که زیر فشار هزینه روزافزون مواد غذایی، مسکن و رفت‌وآمد قرار دارند، چنین اقداماتی می‌تواند تفاوت ایجاد کند. اما شهردار باید نشان دهد که این برنامه‌ها از نظر مالی پایدار هستند. 

مسکن؛ مهم‌ترین آزمون شهردار

هیچ مساله‌ای به اندازه بحران مسکن آینده سیاسی چاو را تعیین نخواهد کرد. افزایش هزینه اجاره، خانواده‌ها را به خانه‌های کوچک‌تر و نامناسب‌تر سوق داده، جوانان را از خرید خانه دور کرده و بسیاری از ساکنان را وادار ساخته است درباره ماندن در تورنتو، تجدیدنظر کنند.

راهبرد چاو ترکیبی از مشوق‌های مالی برای سازندگان، مشارکت شهرداری در ایجاد مسکن، افزایش تراکم ساختمانی در مناطق مناسب و تقویت حمایت از مستأجران است. او وعده داده است از طریق برنامه‌های تشویقی شهرداری، زمینه راه‌اندازی ۱۰ هزار واحد اجاره‌ای دیگر را فراهم کند. او همچنین با پدیده «اخراج به بهانه بازسازی» مقابله می‌کند؛ روشی که در آن مالک با ادعای تعمیرات اساسی، مستأجر را بیرون می‌کند تا بعداً ملک را با اجاره‌ای بالاتر عرضه کند.

این رویکرد ارزش حمایت دارد، اما یک واقعیت مهم را نباید نادیده گرفت: تورنتو برای حل بحران مسکن به ساخت خانه‌های بیشتری نیاز دارد. حمایت از مستأجران به‌تنهایی کمبود عرضه را برطرف نمی‌کند. افزایش تعداد واحدهای مسکونی نیز الزاماً به معنای ارزان شدن خانه‌ها نیست.

چالش اصلی این است که ساخت‌وساز بیشتر با تأمین مسکن واقعاً مقرون‌به‌صرفه همراه شود، تا مردم توان اجاره آن‌ها را داشته باشند.

شورای شهری پیشرو؛ اما نه بدون مصالحه

پیروزی شهردار به‌خودی‌خود به معنای کنترل شورای شهر نیست. شهردار تورنتو تنها یک رأی دارد و بسیاری از تصمیم‌های مهم برای تصویب به حمایت دست‌کم ۱۴ عضو شورا نیاز دارند. اگر اعضای پیشرو بتوانند بر سر مسکن، حمل‌ونقل، خدمات عمومی و حمایت اجتماعی به توافق برسند، چاو ممکن است مسیر هموارتری برای اجرای برنامه‌های خود پیدا کند. 

حمل‌ونقل، امنیت عمومی و هزینه اداره شهر

چاو در حوزه امنیت عمومی از استفاده بیشتر از نیروهای متخصص سلامت روان، تیم‌های خدمات اجتماعی و کارکنان میدانی حمایت می‌کند.

این اولویت‌ها مهم‌اند، اما نمی‌توان آن‌ها را از وضعیت مالی شهر جدا کرد. تورنتو باید زیرساخت‌های فرسوده خود را حفظ کند، برای جمعیت رو به رشد خدمات بیشتری فراهم سازد و هم‌زمان با بحران مسکن مقابله کند؛ آن هم بدون تحمیل فشار غیرقابل‌تحمل بر مالیات‌دهندگان.

چاو باید نشان دهد که می‌توان خدمات ضروری را حفظ کرد و توسعه داد، بی‌آنکه تورنتو به شهری گران‌تر و دست‌نیافتنی‌تر برای همان مردمی تبدیل شود که قرار است از سیاست‌های او سود ببرند.