خواب بیشتر، تحرک کمتر؛ بهای پنهان دورکاری برای کارمندان

برای بسیاری از کارمندان، کار کردن از خانه یک مزیت بزرگ دارد: صبح‌ها خواب بیشتر و رفت‌وآمد کمتر. اما پژوهش‌های جدید نشان می‌دهند که این سبک کاری یک بهای پنهان هم دارد؛ دورکاری می‌تواند زمان نشستن و کم‌تحرکی را افزایش دهد و مرز میان زندگی شخصی و کار را کمرنگ‌تر کند.
مطالعات درباره الگوی زندگی کارکنان دورکار نشان می‌دهد حذف رفت‌وآمد روزانه می‌تواند زمان بیشتری برای خواب ایجاد کند. در یک مطالعه جدید، افرادی که از خانه کار می‌کردند، در روزهای دورکاری به‌طور متوسط حدود ۱۵ دقیقه بیشتر از روزهای حضور در محل کار می‌خوابیدند. در عین حال، آنها حدود ۴۵ دقیقه بیشتر در حالت نشسته یا درازکش بودند و زمان فعالیت‌های سبک و متوسط بدنی‌شان کاهش پیدا می‌کرد.
این یعنی مزیت دورکاری فقط در چند دقیقه خواب بیشتر خلاصه نمی‌شود. حذف مسیر رفت‌وبرگشت می‌تواند زمان صبحگاهی و عصرگاهی را آزاد کند؛ زمانی که بعضی افراد آن را صرف استراحت، خانواده، ورزش یا کارهای شخصی می‌کنند. برخی داده‌ها نیز نشان داده‌اند کارکنان دورکار می‌توانند زمان بیشتری را با فرزندان خود بگذرانند.
اما مشکل زمانی آغاز می‌شود که خانه همزمان به دفتر کار تبدیل شود. نبود مرز مشخص میان ساعات کاری و زندگی شخصی ممکن است باعث شود کارمندان بعد از پایان ساعت کاری همچنان به ایمیل‌ها، پیام‌ها و وظایف شغلی پاسخ دهند. پژوهش‌های دیگری نیز ارتباط میان دورکاری و کار کردن در ساعات غیرکاری را با افزایش مشکلات خواب نشان داده‌اند.
از سوی دیگر، نشستن طولانی‌مدت و کاهش تحرک می‌تواند مزیت خواب بیشتر را تا حدی خنثی کند. بنابراین دورکاری لزوماً «سالم‌تر» یا «ناسالم‌تر» از کار اداری نیست؛ نتیجه تا حد زیادی به عادت‌های فرد و فرهنگ محل کار بستگی دارد.
برای بهره‌بردن از مزایای دورکاری، متخصصان بر ایجاد ساعت کاری مشخص، استراحت‌های منظم، پیاده‌روی و جدا کردن فضای کار از زندگی شخصی تأکید دارند. خواب بیشتر زمانی یک مزیت واقعی است که جای خود را به ساعت‌های طولانی نشستن و کار کردن ندهد.