بچهها تنبل به دنیا نمیآیند؛ والدین کمتحرک، الگوی بیتحرکی نسل بعد هستند!
مطالعهای جدید زنگ هشداری برای والدین به صدا درآورده است: کمتحرکی کودکان ممکن است بیشتر از آنکه نتیجه انتخاب خودشان باشد، بازتاب رفتار و سبک زندگی والدینشان باشد. پژوهشگران میگویند کودکانی که والدینشان بیشتر وقت خود را در حالت نشسته سپری میکنند، احتمال بیشتری دارد که همان الگوی کمتحرکی را دنبال کنند.
این تحقیق نشان میدهد والدین نقش بسیار مهمی در شکلگیری عادتهای حرکتی فرزندان دارند؛ نه فقط از طریق توصیه و تشویق، بلکه با الگویی که هر روز در خانه نشان میدهند. کودکی که میبیند والدینش بیشتر زمان خود را مقابل تلویزیون، تلفن همراه یا کامپیوتر میگذرانند، ممکن است فعالیت بدنی را بخش مهمی از زندگی روزمره نداند.
پژوهشهای پیشین نیز این ارتباط را تأیید کردهاند. برای مثال، کودکانی که والدین فعالتری دارند، معمولاً سطح فعالیت بدنی بالاتری نشان میدهند. یک مطالعه قدیمیتر نشان داد کودکانی که هر دو والدشان فعال بودند، چندین برابر بیشتر احتمال داشت فعال باشند در مقایسه با کودکانی که والدین کمتحرک داشتند.
کارشناسان تأکید میکنند هدف این تحقیقات سرزنش والدین نیست، بلکه نشان دادن قدرت تأثیرگذاری آنهاست. حتی تغییرات کوچک مانند پیادهروی خانوادگی، بازی در فضای باز، محدود کردن زمان صفحهنمایش و شرکت والدین در فعالیتهای ورزشی میتواند رفتار کودکان را تغییر دهد. حمایت و همراهی والدین، بهویژه در سالهای اولیه زندگی، از عوامل مهم ایجاد عادتهای سالم در آینده است.
در کانادا نیز تحقیقات نشان دادهاند که سطح فعالیت بدنی والدین با میزان تحرک کودکان ارتباط دارد. دادههای آماری کانادا نشان میدهد نقش والدین بهعنوان الگو و همراه، تأثیر مستقلی بر میزان فعالیت فیزیکی کودکان دارد و کمبود تحرک در خانواده میتواند به نسل بعد منتقل شود.
کودکان معمولاً آنچه والدین میگویند را تقلید نمیکنند؛ آنها بیشتر آنچه والدین انجام میدهند را یاد میگیرند. اگر خانوادهای میخواهد فرزندی فعالتر داشته باشد، اولین قدم ممکن است تغییر عادتهای خود والدین باشد.
