بررسی لایحه جنجالی C-223 قانون کانادایی برای نجات کودکان یا معمایی تازه در دادگاهها؟
لایحه C-223، معروف به «قانون حفظ امنیت کودکان»، تلاش تازهای در کانادا برای اصلاح نحوه رسیدگی دادگاهها به پروندههای طلاق و حضانت در شرایط خشونت خانوادگی است. این لایحه که توسط لیزا هافنر ارائه شده، میخواهد تعادل دشوار میان حفاظت از کودکان و حفظ حقوق والدین را بازتعریف کند، اما پرسش اصلی این است: آیا واقعاً موفق خواهد شد؟
در پروندههایی که شامل خشونت شریک زندگی (IPV) هستند، تصمیمگیری درباره حضانت فقط به زمانبندی دیدار والدین محدود نمیشود، بلکه میتواند تعیین کند آیا کودک در امان است یا خشونت پس از جدایی ادامه پیدا میکند. یکی از مشکلات کلیدی، سوءاستفاده از ادعای «بیگانگی از والد» است. اتهامی که گاهی برای بیاعتبار کردن والدینی (اغلب مادران) که از خشونت خانگی یا کنترل سوءاستفادهگرانه شکایت دارند، به کار میرود.
در بسیاری از موارد، وقتی مادری برای محافظت از کودک تماس او با والد دیگر را محدود میکند، طرف مقابل با ادعای بیگانگی از والد پاسخ میدهد. در نتیجه، تمرکز دادگاه ممکن است از بررسی خشونت منحرف شده و به رفتار والد مراقب معطوف شود و حتی منجر به اجبار کودک به تماس با والد آسیبزا گردد.
لایحه C-223 تلاش میکند این روند را اصلاح کند. این قانون از دادگاهها میخواهد بهجای تکیه بر فرضیات سادهانگارانه، بر شواهد علمی درباره کنترل اجباری، تروما و پویاییهای خشونت تمرکز کنند. هدف این است که از ادامه سوءاستفاده پس از جدایی جلوگیری شود و امنیت کودک در اولویت قرار گیرد.
با این حال، منتقدان هشدار میدهند که این رویکرد ممکن است بیش از حد سادهسازی کند. آنها میگویند مقاومت کودک در برابر یکی از والدین همیشه ناشی از خشونت نیست و میتواند دلایل پیچیدهتری مانند فشارهای عاطفی، تعارض وفاداری یا حتی تأثیر واقعی یک والد داشته باشد. محدود کردن ابزارهای قضات ممکن است توان آنها را برای تحلیل این پیچیدگیها کاهش دهد.
در قلب این بحث، یک چالش اساسی قرار دارد: چگونه میتوان هم از کودکان محافظت کرد و هم انعطاف لازم برای تصمیمگیری در پروندههای پیچیده را حفظ نمود؟ لایحه C-223 گامی مهم به سوی رویکردی مبتنی بر تروما و شواهد علمی است، اما موفقیت آن در نهایت به نحوه اجرای آن در دادگاهها بستگی خواهد داشت.
