بدن در حال حذف خودش؛ اندامهایی که انسان ممکن است در مسیر تکامل از دست بدهد
بدن انسان نتیجه میلیونها سال سازگاری با محیط است، اما همه بخشهای آن برای زندگی مدرن ضروری نیستند. تکامل همیشه با سرعت نیازهای امروز پیش نمیرود و به همین دلیل، برخی اندامها بیشتر از سر عادت زیستی باقی ماندهاند تا کارایی واقعی. دانشمندان معتقدند با تغییر سبک زندگی، تغذیه و کاهش فشار انتخاب طبیعی، بعضی از این بخشها ممکن است در آینده ناپدید شوند.
یکی از شناختهشدهترین نمونهها دندانهای عقل هستند. این دندانها زمانی برای جویدن ریشههای سفت و گوشت خام ضروری بودند، اما امروزه با کوچکتر شدن فک و نرمتر شدن غذاها، اغلب دردسرسازند. بسیاری از انسانها اصلاً دندان عقل ندارند و نبودشان هیچ خللی در سلامت یا جویدن ایجاد نمیکند.
آپاندیس نیز نمونهای دیگر است. این اندام احتمالاً در گذشته به هضم رژیمهای گیاهی پرفیبر کمک میکرد. امروزه نقش آن بسیار محدود است و برداشتنش عارضه بلندمدتی ندارد. شیوع بالای آپاندیسیت، آن را به نماد یک عضو زائد تبدیل کرده است.
دنبالچه یا استخوان دم، بازمانده دُمی است که اجداد ما برای تعادل از آن استفاده میکردند. حالا تنها نقطه اتصال برخی عضلات لگن است و حتی در صورت برداشته شدن، بدن میتواند خود را با شرایط جدید تطبیق دهد.
موهای بدن نیز بهتدریج کمپشتتر شدهاند. زمانی برای گرم نگهداشتن بدن حیاتی بودند، اما لباس، خانه و سیستمهای گرمایشی این وظیفه را بر عهده گرفتهاند. تنها موهای سر و ابروها نقشهای حفاظتی مشخصی دارند.
عضلاتی باعث مورمور شدن پوست میشوند، در حیوانات کاربرد دفاعی دارند، اما در انسان بیشتر یک واکنش بیفایده به سرما یا ترس هستند.
در نهایت، انگشت کوچک پا نیز در فهرست اندامهای در حال افول قرار دارد. با تغییر الگوی راه رفتن و تمرکز تعادل روی بخش داخلی پا، نقش آن کمرنگ شده و بهگفته برخی زیستشناسان تکاملی، ممکن است روزی کاملاً محو یا با انگشتان دیگر ادغام شود.
بدن انسان هنوز در حال بازنویسی است؛ آرام، خاموش و بیوقفه.
