بحران خاموش جوانان در انتاریو؛ شاغل اما بدون احساس پیشرفت!
برای بسیاری از جوانان انتاریو، مسئله دیگر «بیکار بودن» نیست؛ مسئله این است که حتی با شغل ثابت و درآمد مناسب، پیشرفتی احساس نمیشود.
مریم فرانکو، پرستار ۲۶ سالهای که نزدیک به ۹۰ هزار دلار در سال درآمد دارد و شیفتهای ۱۲ ساعته کار میکند، میگوید بیشتر حقوقش صرف اجاره، خوراک، بیمه و مالیات میشود. سهم او از پسانداز؟ حدود ۲۰۰ دلار در ماه. روی کاغذ وضعیتش خوب است، اما در واقعیت فقط «دوام میآورد».
طبق آمارها، هزینه مسکن همچنان بزرگترین مانع جوانان برای رسیدن به ثبات مالی است؛ حتی با کاهش نسبی قیمت خانهها. همزمان، افت اشتغال جوانان، نااطمینانی بازار کار و فشار مالیاتها باعث شده رؤیای خانهدار شدن و امنیت بلندمدت برای بسیاری دور از دسترس باشد.
کارشناسان میگویند این یک بحران خاموش است: نسلی که همه کارها را «درست» انجام داده، اما هنوز نمیتواند آیندهاش را بسازد.
