اهمیت پنهانِ بیحوصلگی در رشد کودک
کودکان امروز با سرگرمیها، کلاسها، برنامههای فشرده و محرکهای دیجیتال زیادی روبهرو هستند. این امکانات میتوانند آموزنده و سرگرمکننده باشند، اما گاهی باعث میشوند لحظههای آرام و بدون برنامه، مانند مشکلی فوری به نظر برسند. در نتیجه، بسیاری از کودکان کمتر فرصت پیدا میکنند تا بدون کمک دیگران خودشان را سرگرم کنند.
بیحوصلگی همیشه احساس خوشایندی نیست، اما میتواند فضای ذهنی لازم را برای توجه، خیالپردازی و تصمیمگیری مستقل فراهم کند. وقتی والدین نمیکوشند تمام لحظههای خالی را پر کنند، کودکان یاد میگیرند توجه خود را مدیریت کنند و علاقههایشان را بهتر بشناسند. همین زمانهای کوتاه، مهارتهایی را تقویت میکنند که در سالهای بعد نیز برای آنها مفید خواهند بود.
وقتی کودکی میگوید «هیچ کاری برای انجام دادن ندارم»، شاید منظورش این باشد که فعالیتی آماده در اختیارش نیست. پس از مدتی، بسیاری از کودکان به سراغ اسباببازیهای قدیمی یا وسایل ساده اطرافشان میروند و بازیهای تازهای میسازند. یک جعبه مقوایی میتواند به فروشگاه، ماشین، خانه یا حتی بخشی از یک مسیر مانع تبدیل شود. پتوها و صندلیها نیز ممکن است یک
مخفیگاه هیجانانگیز بسازند.
اهمیت اصلی، خود وسیله نیست؛ بلکه این است که کودک ایدهای خلق میکند و میسنجد چگونه میتواند آن را اجرا کند. چنین بازیهایی تخیل، خلاقیت و توانایی حل مسئله را تقویت میکنند و به اسباببازیهای گرانقیمت یا دستورهای پیچیده نیاز ندارند.
بازی خلاقانه معمولاً بهتدریج شکل میگیرد. بنابراین والدین بهتر است کمی بیقراری اولیه کودک را تحمل کنند و فوراً برایش پیشنهاد آماده ندهند. در اختیار گذاشتن وسایل امن مفید است، اما انتخاب روش استفاده از آنها باید بر عهده کودک بماند. این فرصت به او کمک میکند از ناراحتی اولیه عبور کند و سرگرمی خودش را بسازد.
بیحوصلگی همچنین به کودکان یاد میدهد با احساس ناخوشایند، بدون فرار فوری، کنار بیایند. آنها کمکم میفهمند بیقراری و ناامیدی همیشه باقی نمیمانند. هنگام ساختن یک بازی یا کاردستی، ممکن است با مشکلاتی روبهرو شوند. حل همین مشکلات ساده، انعطافپذیری و پشتکار آنها را افزایش میدهد.
زمان آزاد به کودکان کمک میکند خودشان را بهتر بشناسند. یک کودک ممکن است نقاشی را انتخاب کند، دیگری ساختن، خواندن یا مرتب کردن وسایل را دوست داشته باشد. بازگشت به یک فعالیت، مهارت و اعتمادبهنفس او را افزایش میدهد.
البته بیحوصلگی نباید به معنای بیتوجهی باشد. کودکان همچنان به خانواده، ورزش، آموزش و حمایت نیاز دارند. ارزش زمان آزاد در فاصلههای منطقی میان این فعالیتهاست؛ زمانهایی که کودک میتواند انتخاب کند، فکر کند، خلاق باشد و یاد بگیرد توجه خودش را مدیریت کند.Top of Form
Bottom of Form
