استان های شرقی کانادا روی مهاجران شرط بسته؛ آیا این ریسک جواب میدهد؟
آتلانتیک کانادا (نووا اسکوشیا، نیوبرانزویک، پرینس ادوارد و نیوفاندلند) همواره با وجود جمعیت کم و چالشهای اقتصادی، روحیهای مقاوم داشتهاند. چهار استان در سواحل شرقی کانادا در دهههای اخیر با کاهش جمعیت و رکود اقتصادی دستوپنجه نرم کردهاند. اکنون، همزمان با افزایش موج ملیگرایی در کانادا و تنش با آمریکا، این استانها همه امید خود را به مهاجرت بستهاند و آینده اقتصادی خود را به ورود تازهواردان از سراسر جهان گره زدهاند.
برنامه مهاجرت آتلانتیک، که برای استانها حیاتی شده، به شرکتها اجازه میدهد زمانی که نیروی کار کانادایی کافی پیدا نمیکنند، کارکنان خارجی استخدام کنند. برخلاف بسیاری مسیرهای مهاجرتی دیگر، این برنامه نیازمند امتیاز بالا یا سالها تجربه کاری نیست و نرخ پذیرش تقریباً ۸۵ درصد است. با تغییرات فوری در سال ۲۰۲۶، برخی مشاغل مانند خدمات اقامتی، رستوران و پردازش غذا موقتاً از برنامه حذف شدند و تمرکز بر حرفههای مراقبتهای بهداشتی، آموزش و ساختوساز گذاشته شد.
تا سال ۲۰۲۵، جمعیت استانها افزایش قابل توجهی داشت: نوا اسکوشیا ۱۰۰ هزار، نیوبرانزویک بیش از۸۷ هزار، جزیره پرنس ادوارد بیش از۲۶ هزار و نیوفاندلند و لابرادور نیز بیش از۲۲ هزار نفر. اما این روند ناگهان معکوس شد و برخی استانها کاهش جمعیت را تجربه کردند، نخستین بار از سالهای اخیر.
تا مارچ ۲۰۲۶، ۲۳۵۰ کارفرمای ثبت شده در آتلانتیک وجود داشت. ضمن اینکه برنامه مهاجرت استان ها نیازمند تنها یک سال تجربه کاری و الزامات زبان انعطافپذیر است.
اقتصاد استانها متفاوت عمل کرده است: رشد واقعی تولید ناخالص داخلی بین ۱.۲ تا ۱.۶ درصد و نرخ بیکاری متوسط ۷.۶ درصد است. با وجود روندهای مثبت، چالشهای بلندمدت باقی میمانند: بیثباتی ژئوپلیتیکی، تغییرات شدید آب و هوا، کمبود نیروی کار، کاهش سرمایهگذاری و تأثیر تعرفهها. صادرات به آمریکا کاهش داشته، اما صادرات به بریتانیا، اتحادیه اروپا، مکزیک و دیگر مناطق در حال افزایش است.
آتلانتیک کانادا با شرطبندی تمامعیار روی مهاجرت، مسیر اقتصادی خود را ریسک کرده است؛ اما آیا این سرمایهگذاری بلندپروازانه میتواند جمعیت را تثبیت کند و استانها را از رکود نجات دهد یا فقط به یک قمار بزرگ بدل خواهد شد؟
