آیا کانادا به سلاح هستهای نیاز دارد؟ چرا اتاوا باید گزینههای خود را باز نگه دارد
جهان بهطور فزایندهای خطرناکتر میشود و به همین دلیل، کانادا نباید احتمال نیاز به دستیابی به سلاح هستهای را در آینده نزدیک کاملاً رد کند. این دیدگاهی است که بهتازگی از سوی ژنرال «وین آیر»، رئیس پیشین ستاد دفاع کانادا، مطرح شده است؛ اظهاراتی که بحثی جدی را در فضای سیاسی و امنیتی این کشور برانگیخته است.
در نخستین سال از دوره دوم ریاستجمهوری دونالد ترامپ، امنیت جهانی دچار تزلزل شده است. تهدیدهای مکرر او درباره الحاق کانادا و گرینلند، متحدان سنتی واشنگتن را شوکه کرده و اعتماد دیرینه به ایالات متحده را به چالش کشیده است. کانادا در واکنش، ابتدا بهسرعت برای کاهش وابستگی اقتصادی به آمریکا اقدام کرد، اما در سطح نخبگان سیاسی، نگرانیهای امنیتی عمیقتری نیز شکل گرفت.
این بحث هستهای در اوایل سال ۲۰۲۵ و پس از کنارهگیری جاستین ترودو دوباره اوج گرفت. در جریان رقابت رهبری حزب لیبرال، کریستیا فریلند برای تمایز خود پیشنهاد نزدیکی بیشتر به فرانسه و بریتانیا و اتکا به چتر هستهای آنها را مطرح کرد. او استدلال میکرد که ترامپ بهطور آشکار حاکمیت کانادا را تهدید میکند. هرچند این ایده در آن زمان با تمسخر افکار عمومی روبهرو شد، اما با تداوم تهدیدها، نگاهها به چنین گزینههایی تغییر کرده است.
ژنرال آیر اخیراً گفته است که کانادا باید «گزینههای خود را باز نگه دارد». به گفته او، کانادا زیرساخت غیرنظامی هستهای، دانشمندان و منابع لازم را در اختیار دارد. این سخنان، نشانه تغییری بزرگ در سیاستی است که دههها بر عدم اشاعه تأکید داشت.
کانادا از امضاکنندگان پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای است و دستیابی به سلاح هستهای مستلزم خروج از این پیمان خواهد بود. با این حال، برخورداری از ذخایر عظیم اورانیوم و توان علمی، این کشور را در موقعیتی قرار داده که دستکم میتواند برای آینده «شرطبندی محتاطانه» کند. پرسش اصلی این است: اگر اتاوا چنین مسیری را انتخاب کند، واکنش واشنگتن چه خواهد بود؟
